Ik vond een diamanten ring in een supermarkt en gaf hem terug aan de eigenaar. De volgende dag stond er een man in een Mercedes voor mijn deur.

‘Lucas?’ Een lichte frons verscheen op zijn gezicht.

“Ja, kan ik u helpen?”

Hij stak zijn hand uit.

‘Ik ben Andrew,’ glimlachte hij. ‘Je hebt gisteren mijn moeder, Marjorie, ontmoet. In de supermarkt, bedoel ik. Ze vertelde me wat er gebeurd was.’

‘Ja… ze heeft haar ring gevonden.’ Ik knikte langzaam. ‘Ik ben blij dat ze dat gedaan heeft. Ik zou er kapot van zijn als ik mijn trouwring ooit kwijt zou raken. Mijn vrouw is er niet meer… en ik… Ik ben blij dat jouw moeder de hare heeft teruggevonden.’

‘Ze heeft hem niet zomaar gevonden, Lucas,’ zei Andrew. ‘Je hebt hem teruggegeven. En je deed het op een moment dat ze het… moeilijk had. Sinds mijn vader is overleden, houdt ze zichzelf staande met routines. Ze wast en vouwt zijn was alsof hij thuiskomt om het te dragen. Ze zet elke ochtend twee koppen koffie. Die ring was het laatste cadeau dat hij haar ooit gaf. Ze draagt ​​hem elke dag, en hem kwijtraken? Dat heeft haar bijna gebroken.’

Zijn stem brak niet, maar er zat iets achter zijn woorden — iets wat hij te krampachtig vasthield.

‘Ze herinnerde zich je naam,’ voegde hij eraan toe. ‘Ze vroeg de winkelmanager of ze je kende.’

‘En dat deed hij?’ vroeg ik.

Andrew glimlachte en knikte.

« Hij zei dat je vaak langskomt. En hij had het over het gegiechel van je dochter. Hij zei dat ze de aandacht trekt in het ontbijtgranenschap en dat het de winkel opvrolijkt. Mijn moeder vroeg naar de camera’s, en ik heb een vriend die in de techwereld werkt. Dankzij die parkeerboete die je had, duurde het niet lang voordat we je adres vonden. »

Hij keek langs me heen en zag de rugzakken bij de deur staan, Grace die in beeld kwam waggelen, haar krullen warrig en een veeg geprakte bessen op haar gezicht. De scène achter me was pure familiechaos — rommelig, luidruchtig en vol leven.

‘Je hebt je handen vol, zie ik,’ grijnsde hij.