Ik vertelde mijn moeder dat ik ging verhuizen, en ze ging ervan uit dat het naar een vervallen sloppenwijk aan de rand van de stad zou zijn. Om me te vernederen, bracht ze vijftig familieleden naar mijn housewarming. Maar toen ze aankwamen op het adres dat ik ze had gegeven, stonden ze stuk voor stuk sprakeloos van verbazing.

1. Assepoester in de Cornbelt
De zon scheen midden juli fel op het gebarsten wegdek van Oak Creek, een klein, stoffig stadje ergens in het Midwesten waar dromen stierven en roddels zich sneller verspreidden dan breedbandinternet. Het was een plek waar mensen succes afmaten aan de grootte van hun pick-up trucks en het aantal vlaggen op hun veranda.

Elena Sterling zat aan de wiebelige keukentafel van het huis in Gable en prikte in een bord met te gaar gehaktbrood. De airconditioning in het raam rammelde en piepte, een hopeloze strijd tegen de vochtige hitte.

Tegenover haar zat Martha Gable, een vrouw die haar bitterheid als een tweede huid droeg. Martha was de onbetwiste matriarch van dit afbrokkelende koninkrijk, een vrouw met haar geverfd in een blonde tint die nergens in de natuur voorkomt en een stem die verf van een muur kon afbladderen. Naast haar zat Mark, Elena’s echtgenoot van twee jaar. Hij was dertig jaar oud, knap op een saaie, middelbareschool-quarterback-achtige manier, maar met een ruggengraat van pudding.

‘Nou,’ zei Martha, terwijl ze met haar vork in een sperzieboon prikte. Ze nam een ​​lange, slurpend slok van haar zoete thee. ‘Ik hoor dat je eindelijk gaat verhuizen. Dat werd tijd. Mark heeft zijn eigen ruimte weer nodig.’

‘We gaan samenwonen, mam,’ corrigeerde Mark zachtjes, terwijl hij zijn ogen op zijn bord gericht hield. ‘Elena en ik hebben een woning gevonden.’

‘Wij?’ sneerde Martha. ‘Je bedoelt dat jij een plek hebt gevonden, en dat zij gewoon meegaat. Net zoals ze hier in huis is komen wonen. Twee jaar gratis wonen terwijl ik de rekeningen betaal.’

Elena legde haar vork neer. Ze had Martha 800 dollar per maand betaald voor het voorrecht om te slapen in een slaapkamer die naar mottenballen en wanhoop rook. Ze had de boodschappen gedaan. Ze had de elektriciteitsrekening drie keer betaald toen Martha het « vergeten » was.

‘Ik heb de huur betaald, Martha,’ zei Elena zachtjes. Haar stem was zacht, maar miste duidelijk het lokale accent. Het was een stem die ze had gevormd op kostscholen in Zwitserland en universiteiten in New England, hoewel ze die details verborgen hield. Voor de Gables was ze gewoon een worstelende kunststudente met een berg schulden en een kast vol tweedehands kleding.

‘Een schijntje,’ wuifde Martha weg, terwijl ze met haar hand, versierd met goedkope ringen, zwaaide. ‘Denk je dat 800 dollar de stress dekt van een vreemde in mijn huis? Een vreemde die haar kleren bij de kringloopwinkel koopt?’