Jonathans berichten volgden elkaar in rap tempo op.
‘Meen je dit serieus?’
« Denk je dat ik jaloers word als ik met een of andere kerel rondloop? »
“Kom op, Emily. Wees realistisch. Dit is belachelijk. Zo ben je niet.”
Maar ik reageerde niet. Dat was niet nodig. De foto’s spraken voor zich.
Mijn stilte maakte geen indruk op Jonathan, die me steeds bozer en wanhopiger berichtjes stuurde over hoe hij had verwacht dat ik « terug zou kruipen » nadat ik « was afgekoeld ». Het feit dat ik met iemand anders gelukkig was, vrat hem duidelijk van binnenuit op.
En dat was natuurlijk precies de bedoeling.
Aan de andere kant vonden Adam en ik de volgende weken steeds weer een excuus om elkaar te zien. Lunch werd avondeten. Avondeten werd een logeerpartijtje. Ik ontdekte dat hij dol was op gegrilde kaassandwiches en vreselijke actiefilms. Hij ontdekte dat ik in mijn slaap praatte en een hekel had aan de was opvouwen.
Adam kookte voor me en hij leerde hoe ik mijn koffie dronk, terwijl ik meer te weten kwam over het litteken op zijn knie dat hij had overgehouden aan een mislukte voetbalwedstrijd in zijn jeugd. De woede jegens mijn ex verdween, maar iets anders nam de plaats ervan in, iets wat ik niet had verwacht.
Na twee maanden kwam er een moment dat ik mijn ring pakte om hem even om mijn vinger te draaien en me realiseerde dat ik hem niet meer af wilde doen.
Op een avond, na een filmmarathon, vroeg ik Adam: « Denk je nog steeds dat dit gewoon een stunt was? »
Hij keek me lange tijd aan. ‘Nee,’ zei hij. ‘Ik denk dat dit wel eens het meest authentieke zou kunnen zijn wat ik ooit heb gedaan.’
We zijn gestopt met praten over het feit dat ons huwelijk tijdelijk was of over het beëindigen ervan.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
