Na een bruut verraad nam ik een impulsieve beslissing die iedereen, inclusief mezelf, verbijsterde. Wat begon als een kleinzielige wraakactie, mondde uit in iets wat ik nooit had zien aankomen.
Na 35 jaar lang de « redelijke » te zijn geweest, deed ik iets volkomen roekeloos nadat ik de waarheid over mijn verloofde had ontdekt. En eerlijk gezegd heb ik nergens spijt van. Laat me even teruggaan in de tijd.
Ik was net uit de slechtste relatie van mijn leven gestapt. Jonathan en ik waren vier jaar samen geweest en een jaar verloofd. Hij was het type man dat altijd de juiste dingen zei, maar dat was niet per se de waarheid.
Onze bruiloft stond gepland voor de lente, en ik had maandenlang aan elk detail gedacht, van het vintage kant op mijn jurk tot de smaak van de bruidstaart. Toen, twee weken voor de grote dag, betrapte ik hem in ons bed met mijn beste vriendin, Lisa.
Hun relatie was niet zomaar een affaire; het was een regelrechte vernedering.
Op het moment dat ik de slaapkamerdeur opendeed, leek het wel alsof alle lucht uit de kamer werd gezogen. Lisa hapte naar adem en probeerde zich met mijn lakens te bedekken. Jonathan keek alleen maar geïrriteerd, en niemand bood zijn excuses aan.
Natuurlijk reageerde ik slecht, wat leidde tot een rommelige breuk met de man met wie ik dacht mijn leven te zullen delen. Ik zwoer bij mezelf dat ik me nooit meer « beschikbaar » zou maken voor een andere man, vertrok met alleen wat ik kon dragen en keek niet meer achterom.
En zo begon ik ineens paranoïde te worden over het feit dat ik de vrouw was waarover iedereen fluisterde achter cocktails en geveinsde glimlachen.
Ik ging naar huis, naar mijn kleine appartement aan de oostkant van de stad. Het was er stil, maar de muren waren dun en de verwarming werkte niet altijd even goed. Die avond at ik voor het eerst sinds ik met Jonathan aan het daten was alleen.
Ik koos er echter voor om uit eten te gaan, omdat ik gewoonweg de energie niet had om zelf iets te koken.
Na een teleurstellend diner in een bistro waar ik vroeger zo graag kwam, belde ik een taxi. Het was niet eens een Uber. Ik wilde iets onpersoonlijks, iets dat geen vijfsterrenservice vereiste. De auto die voorreed was een oudere zwarte sedan, zo eentje met een vage geur van leer en koffie.
De chauffeur was een heer. Hij stapte uit om de deur voor me open te doen, en toen viel me op dat hij lang was, warrig donker haar had, een stoppelbaardje dat hem goed stond, en warme bruine ogen die me bijna de ramp deden vergeten waar ik net vandaan kwam.
‘Heb je een lift nodig of wil je gewoon even ergens aan ontsnappen?’ vroeg hij met een luie grijns.
Ik grinnikte. « Een beetje van beide. »
Zijn naam was, althans volgens zijn rijbewijs, Adam.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
