Ik trouwde met de man met wie ik in het weeshuis was opgegroeid – de ochtend na onze bruiloft klopte een vreemdeling aan en zette ons leven volledig op zijn kop.

We zijn een paar weken later het huis gaan bekijken.

‘Je hebt hem gezien,’ zei ik.

“Iedereen liep om hem heen. Dat merkte hij.”

Noah keek naar de brief, en vervolgens naar onze afbladderende muren en scheve jaloezieën.

‘Hij meende het echt,’ fluisterde hij.

We zijn een paar weken later het huis gaan bekijken.

Binnen rook het naar stof en oude koffie.

Het was een klein en degelijk huis, met een hellingbaan naar de voordeur en een slungelige boom in de tuin.

Binnen rook het naar stof en oude koffie.

Er hingen foto’s aan de muren, er stonden boeken in de kasten en er was serviesgoed in de keukenkastjes.

Een echt thuis, zo’n huis waar mensen opgroeien en waar ze tijdens de vakantie naar terugkeren.