Ik liet mijn man alleen om op de baby te letten, maar op het scherm zag ik een andere vrouw die mijn kind in haar armen hield

Margaret schrok op en hield haar hand voor haar mond. "O mijn god. Daar had ik nog niet aan gedacht." Ze keek recht in de kleine, gloeiende lens in de hoek, alsof die me kon zien. "Het spijt me zo. Vertel het hem alsjeblieft. Echt. Ik wilde alleen maar helpen."

"Oké," herhaalde Mark. "Het maakt niet uit."

Ze deinsde achteruit, haar wangen nog steeds roze. "Ik ga je verlaten. Nogmaals, het spijt me zo."

"Wacht," riep ik in de hoorn. "Laat haar niet zomaar weggaan. Vraag haar om haar identiteitsbewijs. Of... oh mijn god... Mark, zet me op de luidspreker."

Mark deed dat. Zijn duim tastte over de knoppen. "Je bent aan de lijn," zei hij, terwijl hij de telefoon als een badge naar voren hield.

"Hallo," zei ik, mijn stem zachter dan ik me voelde. "Ik ben Emma's moeder. Ik ben... eh, ik ben de stad uit." Ik richtte mijn woorden tot Margaret. "Mag ik je een paar vragen stellen? Gewoon voor je gemoedsrust."

"Natuurlijk," zei Margaret, haar handen in de lucht alsof ze zich wilde overgeven. "Vraag me alles wat je wilt."

"Hoe heb je de achterdeur opengemaakt?" vroeg ik. "Was hij niet op slot of...?"

"Hij stond al open," antwoordde ze. "Niet helemaal open. Alleen... niet op slot. Ik duwde er met mijn vingers tegenaan en hij ging open." Ze keek Mark aan. "Ik heb gebeld. Echt. Twee keer."

Mark perste zijn lippen op elkaar. "Ik heb hem dichtgedaan nadat ik vanochtend de hond had gevoerd." Hij keek naar de camera van de wieg alsof die hem wilde tegenspreken. "Dat weet ik."

Mijn maag kromp ineen. "Heb je een identiteitsbewijs? Sorry, ik wil je niet beledigen, maar..."

"Nee, nee, je bent slim." Ze rommelde in een klein schoudertasje en haalde er een portemonnee uit. "Hier." Ze liep naar de camera zonder Mark aan te raken en hield een rijbewijs omhoog.

Het beeld op de monitor vervaagde even, maar werd toen weer scherp, en ik zag haar volledige naam met een foto van hetzelfde zachte, gerimpelde gezicht. Het adres kwam overeen met het huisnummer dat op het huis ernaast stond geschilderd en dat ik in e-mails van onze Vereniging van Eigenaren had gezien. Ze hield een sleutelbos omhoog met een grote koperen "C". "Ik kan je ook mijn verhuiswagen laten zien. Die staat altijd voor de deur."

"Dank je wel," zei ik met een zucht. "Dat waardeer ik."

Mark schraapte zijn keel. "Misschien kun je ons je nummer geven? Gewoon om, eh... goede redenen."

Ze knikte, terwijl ze al naar haar telefoon zocht. "Tuurlijk." Ze wisselden ongemakkelijk contactgegevens uit, beiden iets te luid pratend, zoals vreemden vaak doen als ze beleefd proberen te zijn nadat ze bang zijn geweest.

"Ik meen het," zei ze, terwijl ze een hand op haar hart legde. "Ik wilde je niet bang maken. Het is gewoon... je zult het begrijpen. Eens moeder, altijd moeder."

Iets in me verzachtte, maar ik verzette me meteen. "Bedankt dat je voor haar hebt gezorgd," zei ik, want het was waar. Emma had niet gehuild. Het ging goed met haar. "Maar kom alsjeblieft nooit meer zo terug."

"Dat zal ik niet doen," fluisterde ze. "Ik beloof het."

Ze liep de gang in. Mark volgde haar, Emma kroop tegen zijn schouder, de telefoon omhoog zodat ik het geluid van haar schoenen op de houten vloer kon horen.

"Laat mij je dan tenminste naar huis begeleiden," zei hij.

Ze deinsde achteruit, zichtbaar beschaamd. "Ik laat je dit doen. Nogmaals, het spijt me echt heel erg."

Een paar minuten later ging mijn telefoon. Het was Mark.

Hij klonk nu kalmer, hoewel ik de spanning in zijn stem kon horen. "Schatje, het is oké. Ze is weg. Alles is oké."

"Wie was ze?" Mijn woorden kwamen eruit met een trillende stem, zowel opgelucht als paniekerig. "Waarom was er een vreemde in onze kinderkamer, Mark? Heb je enig idee hoe ik me voelde?"

"Ik weet het," antwoordde hij snel. "Ik weet hoe serieus het klonk. Maar ze heeft het tenminste uitgelegd."

Ik zat verstijfd op het hotelbed, mijn hart bonkte nog steeds in mijn borst. "Ze had onze baby toch niet moeten vasthouden."

"Je hebt gelijk," antwoordde Mark vastberaden. "Dat had ze niet moeten doen. Maar ze probeerde hem niet pijn te doen. Ze probeerde hem juist te helpen."

Ik drukte mijn handpalm tegen mijn voorhoofd en probeerde de resterende adrenaline uit te ademen. "Mark, je hebt me doodsbang gemaakt. Laat het me de volgende keer even weten voordat je weggaat, al is het maar vijf minuten. En doe die verdomde deur op slot."

"Dat zal ik doen. Ik beloof het," antwoordde hij zachtjes, schuldgevoel verzachtte zijn toon. "Het spijt me."

Toen ik twee dagen later terugkwam van mijn reis, was ik nog steeds in shock. Het beeld bleef: mijn baby, veilig, maar in de armen van een vreemde. Zelfs na Marks uitleg, zelfs nadat ik mezelf had verteld dat ze hem niet had willen kwetsen, bleef het onbehagen bestaan.