Het belletje boven de deur van mijn boekwinkel rinkelde zachtjes terwijl ik een stapel klassiekers recht zette. Het was laat in de middag, het soort uur waarin de zon schuin door stoffige ramen viel en de winkel goudkleurig maakte, alsof zelfs de lucht was doordrenkt van papier, inkt en tijd.
Ik werkte daar al bijna vier jaar. Niet omdat het me rijk maakte — het deed het tegenovergestelde — maar omdat de stilte me redde. Ik had nooit echt gehouden van plekken waar mensen schreeuwen om aandacht. In een boekwinkel kon je onopgemerkt bestaan, en toch iets betekenen.
Ik hield van het ritueel: de stapel nieuwe leveringen, het sorteren op genre, het zachte “plop”-geluid van een boek dat precies op de juiste plek in het schap schuift.
Maar die middag veranderde dat ritme.
Want toen zag ik haar.
Ze kwam binnen alsof ze bang was voor licht.
Ze kon niet ouder zijn dan zestien. Haar capuchon hing diep over haar gezicht, alsof ze zichzelf wilde verbergen voor elk oordeel. Haar rugzak hing zwaar aan één schouder en stond een beetje open, alsof hij al te vol was voor haar leven.
Ze liep niet meteen naar een hoek. Ze bleef bij de ingang staan, keek om zich heen, en ik herkende dat soort scan-beweging.
Niet nieuwsgierigheid.
Overleving.
Alsof ze wilde weten: wie kijkt naar mij? Wie gaat me tegenhouden?
Ze liep naar de pocketboeken en deed alsof ze bladerde. Maar haar ogen lazen niet echt. Ze checkte de spiegeling in het raam. Ze checkte of ik keek.
En ik keek wel.
Want de manier waarop haar handen trilden, verontschuldigend, met een soort ingehouden paniek, kneep mijn borst samen.
Ik had dat eerder gezien.
Niet vaak.
Maar vaak genoeg om te weten wat er ging gebeuren…
Wordt vervolgd op de volgende pagina 
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
