De wereld stopte weer. Een zoemend geluid vulde mijn oren. Mijn vrouw? Mijn eigen broer?

‘Wat zeg je, dochter?’ Ik vroeg het, mijn keel strak. “Dat kan niet zijn... ze zijn er kapot van.”

‘Nee, papa!’ Ze pakte mijn jas. “Ik hoorde ze! Ze hadden me opgesloten in een hut hier. Ik ontsnapte gisteravond door het raam terwijl ze dachten dat ik sliep. Ik hoorde ze praten... lachend om je. Ze zeiden dat het twee maanden geleden is en dat niemand iets vermoedt. Ze maakten belachelijk hoe je huilde...”

Elk woord was een steek in de rug. Maar wat ze zei, veranderde me voorgoed.

—En dat is niet alles. Estela vergiftigt je. Die thee, die medicijnen die ze je 's nachts geeft... ze doden je beetje bij beetje. Ze willen dat het op een natuurlijke dood lijkt, een hartaanval van verdriet... zodat ze alles kunnen bewaren. Jij bent de volgende.

Ik stapte terug en voelde de realiteit verbrijzelen. De beelden van Estela die me “iets voor mijn zenuwen” aanbiedt en Marcos die me “rust, broer” vertelde, kregen een monsterlijke betekenis. Het was geen liefde. Het was een langzame uitvoering. Woede begon de pijn te vervangen; een donker vuur brandde in mijn borst.

“Ze gaan betalen”, gromde ik in een stem die ik niet herkende. “Ik zweer het je, Isabel, ze gaan elke traan betalen.”

Ik omhelsde haar stevig, maar ze hield me tegen.
“Pap, als we nu naar de politie gaan of terug naar huis gaan, vermoorden ze ons. Ze zijn gevaarlijk. Ze hebben mensen.’

Hij had gelijk. Ik was zwak en ze controleerden alles. We moesten slimmer zijn. Daar, tussen de graven, nam ik de moeilijkste beslissing van mijn leven.

‘Laten we ze laten geloven dat ze gewonnen hebben,’ zei ik tegen hem. “Ik ga dood... of dat is tenminste wat ze zullen denken.”

Ik verstopte haar in het oude appartement van de verzorger van het mausoleum, een man die al tientallen jaren trouw was aan mijn familie. Toen keerde ik terug naar het landhuis.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !