“Michelle and I met when I was pre-med,” he said. “She was a nurse at County General. We dated, fell in love, got married. During medical school, she worked as a nurse and I focused on my studies. It was a good arrangement that worked for both of us.”
“Did you ever ask your wife to support you financially during medical school?” Richard asked.
“No,” Trevor said. “She offered. She wanted to help. She was supportive of my dreams.”
“Did you force her to work extra shifts or take on debt?” Richard asked.
“Absolutely not,” Trevor said. “Those were her choices. I appreciated her support, but I never demanded it.”
Richard nodded.
“Dr. Bennett, Mrs. Bennett claims you promised to repay her for these expenses. Is that accurate?” he asked.
“I may have said things like that in casual conversation,” Trevor admitted. “You know, like when you tell your spouse you’ll take them on a nice vacation someday or you’ll buy them something special. It wasn’t a formal agreement. It was just the kind of thing you say to show appreciation.”
“So you didn’t intend these statements as legally binding promises?” Richard asked.
‘Natuurlijk niet,’ zei Trevor. ‘We waren getrouwd. Alles wat we hadden, deelden we. Ik vond niet dat ik contracten met mijn eigen vrouw hoefde op te stellen.’
Het was een goed antwoord, dat moest ik toegeven.
Het gaf me de indruk dat ik paranoïde was omdat ik alles bijhield en zijn beloftes serieus nam.
Nu is Patricia aan de beurt.
Ze stond op en liep naar de getuigenbank, met een map in haar hand.
‘Dr. Bennett, u verklaarde dat uw vrouw u tijdens uw studie geneeskunde financieel heeft ondersteund,’ zei ze. ‘Klopt dat?’
‘Ja,’ zei hij.
‘En je hebt dat aanbod geaccepteerd?’ vroeg ze.
‘Ja,’ antwoordde hij.
‘Vier jaar lang heeft u geen inkomen bijgedragen aan uw huishouden,’ zei Patricia. ‘Klopt dat?’
‘Ik zat op de medische faculteit,’ zei Trevor. ‘Ik kon niet werken—’
‘Dat is niet wat ik vroeg,’ onderbrak Patricia. ‘Je hebt vier jaar lang niets bijgedragen aan de huishoudelijke uitgaven. Ja of nee?’
Trevor bewoog zich ongemakkelijk heen en weer.
‘Ja,’ zei hij.
‘En uw vrouw werkte gemiddeld zestig tot zeventig uur per week gedurende die vier jaar,’ vervolgde Patricia. ‘Klopt dat?’
‘Ik weet de exacte uren niet,’ zei Trevor, ‘maar ze was wel aan het werk, ja.’
Patricia opende de map.
« Ik wil graag bewijsstuk A indienen: sms-berichten tussen Dr. Bennett en mevrouw Bennett uit september van zijn eerste jaar geneeskunde, » zei ze.
Ze overhandigde kopieën aan de rechter en aan Richard.
‘Dokter Bennett, heeft u deze berichten verzonden?’ vroeg ze.
Trevor bekeek de afdruk.
Zijn kaak spande zich aan.
‘Ja,’ zei hij.
‘Kunt u het bericht van 14 september hardop voorlezen aan de rechtbank?’ vroeg Patricia.
Trevor schraapte zijn keel.
‘Schat, ik weet dat dit moeilijk is. Ik weet dat je je uiterste best doet om ons financieel boven water te houden. Ik beloof je dat ik het goedmaak als ik dokter ben. Ik betaal je elke cent terug die je aan me hebt uitgegeven. We zitten hier samen in.’
‘Klinkt dat voor u als een terloopse opmerking, dokter Bennett?’, vroeg Patricia, ‘of klinkt het als een expliciete belofte?’
‘Het was… ik wilde mijn dankbaarheid uiten,’ zei hij zwakjes. ‘Het was niet bedoeld als een letterlijk contract.’
Patricia haalde nog een document tevoorschijn.
‘En hier is bewijsstuk B: de schuldbekentenis die u in oktober van uw eerste jaar hebt ondertekend,’ zei ze. ‘Herinnert u zich dat u dit hebt ondertekend?’
‘Vaag,’ mompelde Trevor.
‘Er staat heel duidelijk: « Ik, Trevor Bennett, erken dat ik geld heb geleend van Michelle Washington voor studiekosten en ga ermee akkoord het volledige bedrag binnen vijf jaar na het afronden van mijn medische opleiding terug te betalen. » Dat is jouw handtekening onderaan, toch?’ vroeg Patricia.
‘Ja, maar ik heb dat alleen getekend omdat Relle nerveus was om een lening af te sluiten,’ zei hij. ‘Het was niet bedoeld als een echt contract.’
‘Het heeft jouw handtekening,’ zei Patricia. ‘Het is bekrachtigd door getuigen. Het is gedateerd. In welk opzicht is dat dan geen echt contract?’
‘Het was gewoon om haar op te vrolijken,’ stamelde Trevor. ‘Ze maakte zich zorgen over de schuld.’
‘Dus je hebt een juridisch document onder ede ondertekend zonder de intentie om het na te komen, alleen maar om je vrouw tevreden te stellen?’ vroeg Patricia.
‘Bezwaar,’ zei Richard snel. ‘Argumentatief.’
« Aanhoudend, » zei rechter Morrison, hoewel hij Trevor met belangstelling gadesloeg.
Patricia knikte en veranderde van koers.
‘Dokter Bennett, wanneer heeft u besloten dat u wilde scheiden?’ vroeg ze.
« Rond de tijd dat ik afstudeerde aan de medische faculteit, » zei hij.
‘En wanneer heb je het je vrouw verteld?’ vroeg ze.
« Op mijn afstudeerfeest, » antwoordde hij.
‘Dus je hebt gewacht tot je je opleiding succesvol had afgerond – jouw opleiding, die zij volledig had gefinancierd – om haar te vertellen dat het huwelijk voorbij was,’ zei Patricia.
‘Het was niet de bedoeling dat het zo zou lopen,’ protesteerde Trevor. ‘Het huwelijk werkte gewoon niet meer.’
‘Interessant,’ zei Patricia. ‘Want in zes jaar huwelijk had je nog nooit eerder over huwelijksproblemen gesproken, toch?’
« We hadden normale problemen, zoals elk stel, » zei hij.
‘Heb je ooit relatietherapie gevolgd?’ vroeg ze.
‘Nee,’ zei hij.
‘Heb je je vrouw ooit verteld dat je ongelukkig was?’ vroeg ze.
« We communiceerden niet goed tegen het einde, » zei hij, « omdat— »
‘Omdat je druk bezig was een relatie aan te knopen met dokter Vanessa Hunt?’ vroeg Patricia.
‘Bezwaar,’ snauwde Richard. ‘Relevantie.’
‘Ik sta het toe,’ zei rechter Morrison. ‘Beantwoord de vraag, dokter Bennett.’
Trevors gezicht kleurde rood.
« Vanessa en ik werden goede vriendinnen tijdens mijn laatste jaar van de geneeskundeopleiding, » gaf hij toe. « Ja. »
« Zijn jullie zo close dat je haar op je afstudeerfeest aan je vrouw hebt voorgesteld als je nieuwe partner? » vroeg Patricia.
‘Ik heb haar niet voorgesteld als mijn partner,’ zei Trevor snel. ‘We waren collega’s.’
‘Is dokter Hunt er vandaag ook?’ vroeg Patricia.
‘Ja,’ zei hij.
‘Waarom zou een collega uw scheidingsprocedure bijwonen?’ vroeg ze.
Trevor aarzelde.
‘Ze steunt me,’ zei hij uiteindelijk.
‘Je steunen zoals je vrouw je steunde tijdens je studie geneeskunde,’ vroeg Patricia, ‘of je steunen zoals je huidige vriendin je nu steunt?’
‘Bezwaar,’ riep Richard. ‘Gezeur.’
« Gegrond, » zei de rechter. « Ga verder, mevrouw Aong Quo. »
Patricia glimlachte even.
‘Voorlopig geen verdere vragen,’ zei ze.
Trevor ging weer op zijn plaats zitten en oogde minder zelfverzekerd dan toen hij begonnen was.
Vanessa zat met een frons op haar gezicht op de achterste rij.
Rechter Morrison keek op zijn horloge.
« We nemen een lunchpauze, » zei hij. « De zitting wordt om twee uur hervat. »
Terwijl de mensen naar buiten gingen, zag ik Trevor en Vanessa in de gang staan, met hun hoofden dicht bij elkaar, fluisterend.
Richard zat op zijn telefoon, waarschijnlijk was hij al bezig hun strategie aan te passen.
Patricia kneep in mijn schouder.
‘Dat ging goed,’ zei ze. ‘Zijn getuigenis heeft ons meer geholpen dan hem. Na de lunch zul je getuigen. Ben je er klaar voor?’
Ik dacht aan de bonnetjes van de afgelopen zes jaar, de gedocumenteerde offers, de beloftes die Trevor had gedaan en gebroken.
Ik dacht aan die schuldbekentenis die ik bijna vergeten was – die nu de basis vormde van onze hele zaak.
‘Ik ben er klaar voor,’ zei ik.
En dat meende ik.
Na de lunch nam ik plaats in de getuigenbank.
Mijn handen trilden lichtjes toen ik ze op de Bijbel legde om de eed af te leggen.
Ik had al eerder in de rechtbank getuigd in medische zaken waarbij ik de behandelend verpleegkundige was, maar dit was anders.
Deze keer hing mijn hele financiële toekomst af van wat ik het komende uur zou zeggen.
Patricia begon met eenvoudige vragen.
We hebben de tijdlijn vastgesteld.
We hebben de relatie opgebouwd.
We hebben de feiten vastgesteld.
Als je wilt doorgaan, klik dan op de knop “Volgende” hieronder 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
