Ik heb mijn zus nooit verteld dat haar promotie aan mij te danken was. Ze geloofde dat het allemaal door haar schoonheid kwam. Op het feest gaf ze mijn dochter een paar sexy jurken en sneerde: « Die moet je dragen, dat is beter voor je toekomst. » Ik zei kalm tegen mijn dochter: « Nee, lieverd. Onderwijs gaat voor. » Plotseling werd ik geduwd en viel ik met mijn hoofd op de grond. « Jaloerse, lelijke mensen zoals jij zullen altijd nutteloos zijn, » sneerde ze. Toen richtte de spotlight zich op mij. « Welkom op het podium, mevrouw de voorzitter. »

1. De waanideeënpartij

De Grand Ballroom van het Aurora Hotel was een oase van kristal en licht. Obers in witte smokings zweefden als geesten door de menigte, balancerend op dienbladen met champagne en kaviaar. De lucht was doordrenkt van de geur van dure parfum, ambitie en de vage, metaalachtige geur van wanhoop die altijd over zakelijke gala’s hing.

Ik stond in de schaduw bij een palmboom in een pot, nippend aan een glas bruisend water. Ik droeg een antracietgrijs broekpak – goed gesneden, maar ingetogen. Geen sieraden, afgezien van een eenvoudig zilveren horloge. Mijn haar was in een praktische knot gebonden. Voor een toevallige voorbijganger leek ik op een accountant, of misschien een bijzonder efficiënte directiesecretaresse.

Dat was precies de bedoeling.

‘Kijk haar nou,’ klonk een schelle, spottende stem, die dwars door het geroezemoes van het gesprek heen sneed.

Ik hoefde me niet om te draaien om te weten dat het Bella was. Mijn jongere zusje.

Ze stond in het midden van een kring van jonge managers en koesterde zich in hun aandacht als een hagedis op een hete steen. Ze droeg een jurk die meer een noodkreet was dan een kledingstuk – karmozijnrode pailletten, een split tot aan de heup en een diepe decolleté tot aan haar navel. Het was prachtig, onmiskenbaar, net zoals Bella prachtig was. Maar het was het soort schoonheid dat erom vroeg bekeken te worden, in plaats van gezien.

‘Kijk eens naar mijn zus,’ lachte Bella, terwijl ze met haar wijnglas naar me wees. ‘Ze is gekleed als een oude vrijster op een begrafenis. Ze weet helemaal niets van de moderne wereld. Daarom ben ik vanochtend gepromoveerd tot marketingdirecteur, en zij is gewoon… tja, mijn zus.’

Het publiek lachte mee – een slijmerig, gekunsteld geluid. Ze wisten niet wie ik was. Ze wisten alleen dat Bella de hype van de maand was, het gezicht van de nieuwe campagne van het bedrijf.

Ik glimlachte flauwtjes en trok de kraag van de jurk van mijn dochter recht. Lily, twaalf jaar oud en al wijzer dan haar tante, stond naast me en bewoog zich ongemakkelijk heen en weer op haar degelijke platte schoenen.

‘Negeer haar maar, schat,’ fluisterde ik, terwijl ik in Lily’s schouder kneep. ‘Ze is gewoon enthousiast.’

‘Ze is gemeen, mam,’ fluisterde Lily terug, terwijl ze naar de grond keek. ‘Waarom moeten we hier zijn?’

‘Omdat familie elkaar steunt,’ zei ik, hoewel de woorden als as smaakten. ‘En omdat ik het zelf moet zien.’

Bella maakte zich los van haar bewonderaars en kwam nonchalant naar ons toe. Haar ogen fonkelden van de krachtige mix van adrenaline en arrogantie.

‘Maya!’ straalde ze, met een grijns als die van een roofdier. ‘Ik had niet verwacht dat je echt zou komen. Je ziet er… ontspannen uit.’

‘Gefeliciteerd met je promotie, Bella,’ zei ik kalm.

‘Is het niet geweldig?’ Bella draaide zich om, haar jurk ving het licht op. ‘De CEO zelf heeft het blijkbaar goedgekeurd. Ze zeggen dat ik het ‘frisse gezicht’ ben dat Aurora Corp nodig heeft. In tegenstelling tot sommige mensen die liever in het donker blijven.’

Ze boog zich voorover en verlaagde haar stem tot een samenzweerderig gefluister dat luid genoeg was voor de helft van de aanwezigen in de kamer.

“Je moet me echt eens meenemen om te winkelen, Maya. Het is gênant. Mensen gaan denken dat ik familie ben van het personeel.”

‘Ik ben tevreden met wie ik ben,’ antwoordde ik.

‘Saai,’ zuchtte Bella. Ze keek naar Lily. ‘En jij! Kijk eens naar jezelf, mijn kleine muisje. Je verstopt je achter mama’s been.’

‘Hallo, tante Bella,’ mompelde Lily.

‘Kom eens hier,’ wenkte Bella, terwijl ze met haar verzorgde hand zwaaide. ‘We moeten het over je toekomst hebben. Je moeder verpest je met al die boeken en… preutsheid. Het is de eenentwintigste eeuw, schat. Als je iets wilt bereiken, moet je stralen.’

Mijn telefoon trilde in mijn zak. Ik wierp er stiekem een ​​blik op.

Het was een bericht van de raad van bestuur: Klaar voor uw toespraak, mevrouw de voorzitter? De aandeelhouders wachten.

Ik typte één woord terug: Wacht.

Bella knipte met haar vingers. « Assistent! Breng het hier! »

Een jonge vrouw worstelde met een grote, glanzende geschenkdoos die met een gouden lint was vastgebonden. Bella klopte op het deksel.

‘Ik heb een cadeautje voor mijn lieve nichtje,’ kondigde ze luid aan, zodat iedereen in de kamer meekeek. ‘Hierin leert ze echt overleven, in tegenstelling tot die saaie boeken van jou. Maak het open, Lily.’