Hij gooide zijn reistas over zijn schouder en begon door de sneeuw te ploeteren. Zijn laarzen kraakten zachtjes op de ongeruimde stoep. De huizen waren allemaal verlicht, er hingen kransen aan de deuren en opblaasbare sneeuwpoppen zwaaiden vanuit de voortuinen. Het was een plaatje.
Hij sloeg de hoek om en kwam in zijn straat terecht.
Zijn huis was donker.
Geen kerstverlichting. Geen krans. De ramen waren zwarte ogen die de nacht in staarden.
Jack fronste zijn wenkbrauwen. Waren ze misschien onderweg? Misschien waren ze op een feestje? Maar Elena had een hekel aan autorijden in de sneeuw.
Hij liep de oprit op, zijn hartslag versnelde een beetje. Hij bereikte de voordeur.
Toen zag hij het.
Een klein, ineengedoken figuurtje zit op de bovenste trede van de veranda, half bedekt met sneeuw.
Jack liet zijn tas vallen. Hij rende de trap op, zijn laarzen gleden weg op het ijs.
‘Lily?’ hijgde hij.
De gedaante bewoog. Een klein gezichtje keek op, bleek en met bevroren tranen over haar wangen. Haar lippen waren blauw. Ze droeg alleen haar dunne katoenen pyjama met cartoonpinguïns erop. Ze rilde zo hevig dat haar tanden klapperden.
‘Papa?’ fluisterde ze, haar stem nauwelijks meer dan een gefluister.
Deel 2: Het Bevroren Kind
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
