Ik heb mijn schoonzoon nooit verteld dat ik de meest gevreesde drilsergeant uit de geschiedenis van de mariniers was. Hij dwong mijn zwangere dochter de vloeren te schrobben terwijl hij videogames speelde. « Sla je een plekje over, dan krijg je niets te eten, » sneerde hij. Ik kon het niet langer verdragen. Ik schopte de stekker eruit en zette zijn spel uit. Hij sprong woedend op. « Jij gekke oude idioot! » Voordat hij met zijn ogen kon knipperen, had ik hem tegen de muur gedrukt, bij zijn keel gegrepen, zijn voeten bungelden in de lucht. « Luister goed, klootzak, » gromde ik. « De basisopleiding begint nu. »

‘Laat mij het maar doen,’ zei ik, terwijl ik een stap naar voren zette.

‘Ik heb het wel, pap, echt waar,’ stamelde ze, terwijl ze snel haar mouw naar beneden probeerde te trekken.

Maar ze was niet snel genoeg.

Op de zachte, bleke huid van haar bovenarm, net onder haar schouder, zat een vlek concealer. De kleur was een tint te donker voor haar winterse teint. Toen ze naar het glas reikte, smeerde de make-up uit op de stof van haar shirt, waardoor de lelijke waarheid eronder zichtbaar werd.

Het was een blauwe plek. Geen stoot tegen een deurpost. Geen onhandig ongelukje.

Het was zo groot als een vingerafdruk. En daaronder drie kleinere, minder duidelijke afdrukken.

De geometrie van een greep. Iemand had haar vastgegrepen. Hard.

Ik verstijfde als een blok. De geluiden in de keuken – het gezoem van de koelkast, het gekletter van de ijsmachine – vervaagden tot een monotone ruis. Het enige wat ik nog hoorde was het bloed dat door mijn oren suisde, een oorlogstrommel die ik sinds Fallujah niet meer had gehoord.

Ik stond daar, starend naar de blauwe plek, mijn gedachten registreerden de verwonding met forensische objectiviteit. Geelgroene verkleuring. Ongeveer vier dagen oud. Veroorzaakt door stomp geweld.

‘Sarah,’ zei ik met gedempte stem. ‘Wat is dat?’

Ze trok haar arm terug en hield hem tegen haar borst. ‘Niets aan de hand. Ik stootte tegen de voorraadkastdeur. Ik ben onhandig, dat weet je toch?’

« Haal mijn drankje! » brulde Derek vanuit de andere kamer. « Wat is dit, een theekransje? Ik heb dorst! »

Sarah deinsde terug. Het was een instinctieve, onvrijwillige reactie – een hond die een schop verwacht. Ze greep het blikje frisdrank en haastte zich naar buiten, met gebogen hoofd.

Ik volgde haar.

Derek had zijn spel gepauzeerd. Hij wees naar een vlekje bij de plint – een klein schaafplekje van een schoen.

‘Ik zei toch dat je moest schoonmaken, Sarah,’ sneerde hij, terwijl hij haar met een mengeling van verveling en wreedheid aankeek. ‘Niet overal vuil verspreiden. Wil je eten? Verdien het dan. Als je ook maar één plekje overslaat, krijg je niets te eten.’

Sarah stond daar, met de koude frisdrank in haar hand, de tranen stilletjes op haar gezicht. Ze keek naar de vloer, toen naar de schrobborstel die op de salontafel lag. Ze begon zich te bukken, maar haar zwangere buik maakte de beweging onhandig en pijnlijk.

Dat was het moment waarop de wereld voor Frank Vance even stilstond.

De gepensioneerde grootvader was spoorloos verdwenen. De man die van tuinieren en kruiswoordpuzzels hield, was er niet meer. In zijn plaats stond sergeant-majoor Vance, een man die drie generaties verkenners had opgeleid om zonder aarzeling te doden.

Ik rende niet. Rennen is voor paniek. Ik bewoog me met een angstaanjagende onvermijdelijkheid voort.

Ik liep langs Sarah. Ik keek haar niet aan. Mijn blik was gefixeerd op mijn doelwit.

Ik liep naar het entertainmentcentrum. Met een snelle beweging greep ik het netsnoer van de PlayStation.

SNAP.

Ik rukte hem uit het stopcontact. De plastic behuizing barstte. Het tv-scherm werd zwart. Het geweervuur ​​hield op.

Een diepe stilte vulde de kamer.

Derek knipperde verward met zijn ogen. Toen verscheen er een woedende uitdrukking op zijn gezicht. Hij sprong op en gooide zijn headset op de bank.

‘Jij gekke oude dwaas!’ schreeuwde hij, zijn gezicht rood aanlopend. ‘Weet je wel hoeveel dat kost? Dat was een ranglijstwedstrijd!’

Hij stapte op me af, met gebalde vuisten, in een dreigende houding. Hij was langer, zwaarder en jonger dan ik. Hij dacht dat dat ertoe deed.

Hij haalde uit – een wilde, slappe stoot gericht op mijn hoofd. Het was traag. Het was zielig.

Ik knipperde niet eens met mijn ogen.

Ik stapte binnen zijn verdediging. Met mijn linkerhand pareerde ik zijn arm. Mijn rechterhand schoot naar voren en greep hem bij de keel met een greep als een hydraulische klem.

Ik kneep niet om te doden. Ik kneep om te beheersen.

Ik duwde hem achteruit. Zijn hielen bleven haken in het tapijt. Ik smeet hem tegen de gipsplaat.

PLOF.