Ik heb mijn schoonmoeder nooit verteld dat het ‘arme plattelandsmeisje’ dat ze probeerde af te kopen om haar zoon te verlaten, eigenlijk de dochter van een oliemagnaat was. Tijdens het familiediner gooide ze me een cheque van 5000 dollar in mijn gezicht en lachte: ‘Neem dit en verdwijn. Mijn zoon heeft een vrouw met connecties nodig, geen liefdadigheidsgeval.’ Mijn man zat daar zwijgend toe te kijken hoe ze me vernederde. Plotseling ging mijn telefoon. Ik zette hem op luidspreker. Het was de advocaat van mijn vader. ‘Mevrouw, uw vader heeft zojuist de erfenis van 10 miljard dollar overgemaakt. Zal ik ook de fusie met het bedrijf van uw man annuleren, zoals u gevraagd heeft?’ Het werd doodstil in de kamer. Ik pakte haar cheque van 5000 dollar, verscheurde hem en glimlachte. ‘Houd het wisselgeld maar. Dat heeft u nodig voor de advocaten van het faillissement.’

‘Klaar om naar huis te gaan, juffrouw Blackwood?’ vroeg Graves, met een schorre maar geruststellende stem.

‘Ja,’ zei ik. ‘Verbrand de brug.’

Toen ik de lift instapte, hoorde ik Mark snikken op de gang.

Mijn telefoon piepte toen de deuren dichtgingen.

Het was een nieuwsbericht.

BREAKING: Fusie afgewezen. TexCor Energy trekt zich terug uit de deal met Sterling Tech vanwege ‘ethische bezwaren’ en ‘instabiliteit in het leiderschap’. Het aandeel Sterling daalt met 60% in de handel na sluitingstijd.

Ik heb de melding verwijderd. Ik hoefde het nieuws niet te lezen. Ik was zelf het nieuws.

Drie dagen later rook de directiekamer van Sterling Tech naar muffe koffie en angst.

Mark zat aan het hoofd van de tafel, met zijn hoofd in zijn handen. Victoria liep heen en weer en schreeuwde in haar telefoon, wanhopig op zoek naar een oplossing. De andere bestuursleden ruzieden onderling en bespraken de rampzalige beurscijfers.

« We hebben een mysterieuze investeerder, » kondigde de CFO aan, met trillende stem. « Iemand heeft vanochtend onze schulden opgekocht. Alles. De bank heeft de leningen voor een habbekrats verkocht. »

‘Wie?’ eiste Victoria, terwijl ze haar telefoon dichtklapte. ‘Wie zou dit zinkende schip kopen?’

De zware dubbele deuren zwaaiden open.

Ik liep naar binnen.

Ik droeg niet mijn eenvoudige katoenen jurk. Ik droeg een wit Armani-pak, zo elegant dat het glas kon snijden. Mijn haar was strak naar achteren gekamd. Aan mijn vinger droeg ik de zegelring van de familie Blackwood.

Omringd door drie advocaten en meneer Graves liep ik naar de andere kant van de tafel.

Victoria hapte naar adem. « Jij? Wat doe je hier? Beveiliging! »

‘Beveiliging werkt nu voor mij,’ zei ik kalm.

Ik gooide een dikke vijl op de gepolijste houten tafel. Hij landde met een doffe klap.

« Mijnheer mevrouw Sterling. Vanaf 9:00 uur vanochtend heeft Blackwood Capital uw openstaande leningen van de bank overgenomen. We hebben ook het controlerende belang in de aandelen gekocht die gisteren in vrije val terechtkwamen. »