Ik heb mijn schoonmoeder nooit verteld dat het ‘arme plattelandsmeisje’ dat ze probeerde af te kopen om haar zoon te verlaten, eigenlijk de dochter van een oliemagnaat was. Tijdens het familiediner gooide ze me een cheque van 5000 dollar in mijn gezicht en lachte: ‘Neem dit en verdwijn. Mijn zoon heeft een vrouw met connecties nodig, geen liefdadigheidsgeval.’ Mijn man zat daar zwijgend toe te kijken hoe ze me vernederde. Plotseling ging mijn telefoon. Ik zette hem op luidspreker. Het was de advocaat van mijn vader. ‘Mevrouw, uw vader heeft zojuist de erfenis van 10 miljard dollar overgemaakt. Zal ik ook de fusie met het bedrijf van uw man annuleren, zoals u gevraagd heeft?’ Het werd doodstil in de kamer. Ik pakte haar cheque van 5000 dollar, verscheurde hem en glimlachte. ‘Houd het wisselgeld maar. Dat heeft u nodig voor de advocaten van het faillissement.’

‘En dan nog,’ vervolgde Arthur, ‘wat betreft de fusie met Sterling Tech. Volgens uw instructies heb ik de opzegging opgesteld. Zal ik deze ondertekenen?’

Victoria liet haar vork vallen. Hij raakte haar bord met een oorverdovende klap .

Mark keek op. Zijn gezicht was bleek geworden, hij leek wel een wassen beeld. Zijn mond ging open en dicht, maar er kwam geen geluid uit.

‘Blackwood?’ fluisterde hij, de naam verstikte hem. ‘Jij bent… die Blackwood?’

Ik stond op. De stoel schraapte over de vloer, een hard geluid waardoor Mark terugdeinsde.

‘Ja, Arthur,’ zei ik aan de telefoon, terwijl ik Victoria recht in de ogen keek. ‘Voer de annulering uit. En Arthur? Zeg tegen papa dat ik naar huis kom.’

Ik heb opgehangen.

Ik pakte de met vinaigrette bevlekte cheque op. Ik hield hem tegen het licht van de kroonluchter.

‘Vijfduizend dollar,’ mijmerde ik. ‘Weet je, Victoria, mijn vader geeft in een week meer uit aan paardenvoer dan dit.’

Ik scheurde de cheque doormidden. Riiip.

Toen scheurde ik het weer kapot. En nog een keer.

‘Houd het wisselgeld maar,’ glimlachte ik, terwijl ik de confetti op Victoria’s schoot gooide. ‘Je zult het nodig hebben voor de advocaten van het faillissement.’

Victoria staarde naar de papiertjes op haar designerjurk. Haar handen trilden zo hevig dat ze ze er niet af kon vegen.

‘Het… het was een test!’ stamelde ze, haar stem schel en wanhopig. ‘Elena, lieverd, we wilden alleen maar zien of je echt van Mark hield om wie hij is, niet om zijn geld! Je bent geslaagd! Welkom in de familie!’

Ik lachte. Het was een droog, humorloos geluid.

“Die test was niet voor mij, Victoria. Die was voor jou. En je bent gezakt.”

Ik draaide me naar de deur.

Mark sprong overeind en stootte zijn stoel om. Hij rende om de tafel heen en greep mijn arm.

“Elena, wacht! Schatje, alsjeblieft! Je hebt tegen me gelogen! Je hebt me in de val gelokt!”

Ik trok mijn arm weg. Ik keek hem aan met de afstandelijkheid van een vreemde.

‘Ik heb niet gelogen, Mark. Ik zei dat ik uit Texas kwam. Ik zei dat mijn vader in de ‘energie’-sector werkte. Jij ging er gewoon vanuit dat dat betekende dat hij bij een benzinestation werkte, niet dat hij raffinaderijen bezat. Je zag wat je wilde zien. Je zag een boer, omdat je je daardoor een koning voelde.’

Ik liep naar de deur. Ik opende hem.