Ik heb mijn schoonmoeder nooit verteld dat het ‘arme plattelandsmeisje’ dat ze probeerde af te kopen om haar zoon te verlaten, eigenlijk de dochter van een oliemagnaat was. Tijdens het familiediner gooide ze me een cheque van 5000 dollar in mijn gezicht en lachte: ‘Neem dit en verdwijn. Mijn zoon heeft een vrouw met connecties nodig, geen liefdadigheidsgeval.’ Mijn man zat daar zwijgend toe te kijken hoe ze me vernederde. Plotseling ging mijn telefoon. Ik zette hem op luidspreker. Het was de advocaat van mijn vader. ‘Mevrouw, uw vader heeft zojuist de erfenis van 10 miljard dollar overgemaakt. Zal ik ook de fusie met het bedrijf van uw man annuleren, zoals u gevraagd heeft?’ Het werd doodstil in de kamer. Ik pakte haar cheque van 5000 dollar, verscheurde hem en glimlachte. ‘Houd het wisselgeld maar. Dat heeft u nodig voor de advocaten van het faillissement.’

‘Mam, laat haar met rust,’ zuchtte Mark, maar hij keek niet op van zijn telefoon. ‘Ze doet haar best. En eerlijk gezegd is zij de enige die dit huishouden draaiende houdt terwijl wij met het bestuur te maken hebben.’

« Ze is een ballast! » gilde Victoria. « Sterling Tech bloedt leeg, Mark! We hebben kapitaal nodig. We hebben invloed nodig. En wat brengt zij? Recepten voor appeltaart en stilte. »

Ik liep naar het raam en keek uit op de skyline van Manhattan. In mijn zak trilde mijn telefoon met een melding. Het was een marktwaarschuwing: Wereldwijde oliefutures stijgen door geruchten over uitbreiding van TexCor.

Ik ontgrendelde mijn telefoon en scrolde door de vertrouwelijke briefing die mijn vader me die ochtend had gestuurd. TexCor Energy: Strategie voor het derde kwartaal. Doelovername: Sterling Tech (onderzoek loopt nog).

Victoria wist niet dat het « stofstadje » waar ik vandaan kwam het hoofdkantoor was van het grootste particuliere energieconcern op het westelijk halfrond. Ze wist niet dat mijn achternaam op mijn rijbewijs niet alleen « Vance » was, maar Vance-Blackwood.

‘Eigenlijk, Victoria,’ mompelde ik, terwijl ik me naar hen omdraaide. ‘De familie Blackwood hecht meer waarde aan integriteit dan aan porselein. Ik denk dat je zult merken dat ze minder onder de indruk zijn van tapijten dan van financiële overzichten.’

Victoria sneerde, terwijl ze zichzelf om 11:00 uur ‘s ochtends een glas wijn inschonk. « En wat weet een boerenmeisje nou van de waarden van miljardairs? Blijf maar stofzuigen, Elena. Laat het nadenken maar aan de volwassenen over. »

Ik klemde mijn telefoon vast. De drang om te spreken, om haar wereld met één zin te verbrijzelen, was overweldigend. Maar ik hield me in. Ik moest Marks keuze zien.

De deurbel ging. Het was een scherp, indringend geluid.

‘Dat kunnen de cateraars nog niet zijn,’ fronste Victoria. Ze liep vastberaden naar de deur en gooide die open.

Een koerier stond daar met een dikke envelop in zijn hand, waarop stond: DRINGEND: LAATSTE KENNISGEVING .

Victoria griste het document uit haar handen. Ze scheurde het open en bekeek het aandachtig. Alle kleur verdween uit haar gezicht. Ze keek naar Mark, en vervolgens naar mij. Haar angst veranderde onmiddellijk in venijn.

‘De bank eist de lening op,’ fluisterde ze. ‘Volgende week nemen ze de bezittingen in beslag.’

Ze verfrommelde het papier en gooide het voor mijn voeten.

‘Dit is jouw schuld,’ siste ze. ‘Je bent een slecht voorteken. Sinds Mark met jou getrouwd is, is ons geluk gekeerd. We moeten van die ballast af voordat de fusievergadering plaatsvindt. Mark, we moeten praten. Onder vier ogen.’