Vier woorden. Geen handtekening. Logan hield zijn adem in. Hij was niet langer de jager; hij werd in de gaten gehouden. Hij scande de lobby, de glazen torens van de stad weerkaatsten de ochtendzon als duizend onverschillige ogen.
Woedend typte hij « Wie ben je? » terug, waarna er drie puntjes verschenen en vervolgens verdwenen, waardoor hij in een zelfgecreëerd vacuüm achterbleef.
Het appartement in Brooklyn waar Ethan me naartoe had gebracht , voelde niet aan als een veilige plek. Het voelde als een wederopstanding. Het was er zonnig en warm, en het rook naar cederhout en frisgewassen wasgoed. Er hingen geen bewakingscamera’s in de hoeken, geen koude, steriele kamers.
‘Deze is van jou, Madison,’ zei Ethan , terwijl hij mijn koffer bij de deur zette. ‘Zolang je hem nodig hebt.’
Ik stond daar, mijn hand rustte instinctief op mijn buik. De baby fladderde – een kleine, indringende herinnering aan waarom ik vocht. Maandenlang had ik mezelf verdoofd om Logans onverschilligheid te overleven. Maar in deze stille ruimte begonnen de emoties die ik had weggestopt naar boven te komen.
Ik liet me neerzakken op de zachte beige bank en eindelijk, voor het eerst in vijf maanden, huilde ik. Niet om het verlies van Logan, maar om het verlies van het meisje dat ik ooit was – het meisje dat dacht dat ze zo weinig verdiende.
Ethan drong zich niet aan me op. Hij stond gewoon bij het raam, een stabiele aanwezigheid die de kamer tot rust bracht. Toen mijn snikken bedaarden, sprak hij zachtjes. « Logan wordt onderzocht, Madison. »
Ik keek op, mijn ogen rood en opgezwollen. « Onderzocht? Waarvoor? »
“Financiële fraude. Verduistering bij Sterling en Holt . Iemand heeft vanochtend een pakket documenten naar de raad van bestuur gestuurd.”
Een rilling liep over mijn rug. « Wie zou zoiets doen? »
Ethan hield mijn blik vast, zijn uitdrukking ondoorgrondelijk kalm. ‘Iemand die zijn tegenstrijdigheden al lange tijd in de gaten hield. Iemand die wist dat de enige manier om jou te beschermen was om hem te ontmantelen.’
Toen besefte ik dat dit niet zomaar een ontsnapping was. Dit was de openingszet van een veel groter spel. Logan Reed had jarenlang mensen behandeld als bezittingen die hij kon verhandelen of afdanken. Hij had niet door dat de man die hij als zijn rivaal beschouwde, in werkelijkheid zijn beul was.
‘Je bent hier veilig,’ fluisterde Ethan. ‘Maar Logans wereld staat op het punt heel, heel klein te worden.’
De volgende middag stormde Logan de kantoren van Sterling en Holt binnen . Zijn pak, ooit een symbool van macht, kleefde nu aan hem als een herinnering aan zijn naderende val. Hij negeerde het gefluister van zijn personeel en sloot zich op in zijn kantoor, om er vervolgens achter te komen dat zijn toevluchtsoord was binnengedrongen.
Zijn bureau was een puinhoop. De lade waarin hij zijn externe harde schijf bewaarde – de schijf met vijf jaar aan vervalste cijfers en sporen van offshore-rekeningen – hing open.
Leeg.
Het bewijsmateriaal dat hem ten val had kunnen brengen, was verdwenen. Hij rende als een bezetene door de kamer, zwetend, tot de telefoon op het bureau rinkelde.
‘Meneer Reed,’ klonk een stem. ‘Dit is Daniel Brooks van de afdeling Corporate Compliance. We hebben u onmiddellijk nodig in vergaderzaal B.’
Logan trok zijn stropdas recht in de spiegel. Hij zag er bleek en aangeslagen uit, een schim van de zelfverzekerde financieel directeur die hij ooit was. Hij liep naar de vergaderzaal, elke stap weergalmend met de zwaarte van een begrafenisstoet.
Binnen zat het voltallige bestuur te wachten. Aan het hoofd van de tafel zat voorzitter Whitaker , een man die niet in tweede kansen geloofde. Een dikke, manillamap lag in het midden van de tafel.
« We hebben vanmorgen een anoniem pakket ontvangen, » zei Whitaker met een ijzige stem. « Bankafschriften. Vervalsde kwartaalrapporten. Ongeautoriseerde bonussen. Het zit er allemaal in, Logan. En de FBI is al op de hoogte gesteld. »
Logan probeerde te spreken, maar zijn keel was droog. « Dit is een valstrik. Iemand probeert me te ruïneren. »
‘De handtekeningen zijn van u,’ antwoordde Whitaker. ‘De IP-adressen zijn van u. U bent met onmiddellijke ingang geschorst. De beveiliging zal u naar buiten begeleiden.’
Terwijl de twee bewakers hem naderden, keek Logan de kamer rond op zoek naar een bondgenoot, maar vond er geen. Hij had zijn hele leven op deze mensen getrapt, en nu keken ze alleen maar toe hoe hij als een stuk vuilnis werd afgevoerd.
Terwijl hij werd weggeleid, drong een afschuwelijke gedachte door zijn paniek heen: als ze zijn carrière zo gemakkelijk konden afpakken, zouden ze nu ook zijn vrijheid komen halen.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
