Ik heb mijn man nooit verteld dat ik wist van zijn ‘werkdiners’ met zijn maîtresse. Ik liet hem denken dat ik de nietsvermoedende zwangere vrouw was die thuis zat te wachten. Maar toen hij om 3 uur ‘s nachts terugkwam van het Plaza Hotel, was het appartement leeg. Ik had mijn trouwring op de grond laten liggen en de echofoto meegenomen. Hij raakte in paniek – totdat zijn maîtresse hem lachend belde. « Ik ben niet verliefd op jou, Logan. Ik ben… » Hij verstijfde toen de FBI op de deur bonkte. Ik keek toe hoe hij werd gearresteerd vanuit mijn nieuwe penthouse, met mijn baby in mijn armen, eindelijk vrij.

Mijn favoriete mok, die witte met een afbladderend laagje die ik weigerde weg te gooien, was verdwenen. De deken waaronder ik me tijdens die lange, eenzame nachten in Manhattan had genesteld, was ingepakt. Zelfs mijn designboeken, die hij ‘hobby’s’ noemde terwijl ik ze gebruikte om de interieurarchitectuur van zijn reputatie vorm te geven, waren van de planken verdwenen.

Hij duwde de slaapkamerdeur open en trof een kamer aan die eruitzag als een plaats delict van een huwelijksongeluk. De kastdeur hing open en onthulde lege hangers die op skeletvingers leken. De lade waar ik mijn zwangerschapshemden bewaarde, was een holle ruimte. Maar het detail dat hem uiteindelijk zijn kalmte deed breken, was het prikbord.

Ik had het schema van de prenatale afspraken doormidden gescheurd en op de grond laten liggen. Ik nam de echo mee – de kleine, wazige omtrek van ons kind – omdat dat leven niet van hem was. Hij had de hartslag via het echoapparaat gehoord en zijn e-mails gecheckt. Hij had de baby voelen schoppen en geklaagd over de kosten van de babykamer.

Logan greep de rand van de commode vast, plotseling duizelig. Voor het eerst in zijn vierendertig jaar voelde hij zich machteloos. Hij zocht naar mijn trouwring en vond hem op de grond bij de deur, een klein platina cirkeltje dat een keten was geworden die ik weigerde te dragen.

Op het nachtkastje lag de  Montblanc  -pen die ik hem met onze eerste kerst had gegeven. Ik had hem daar achtergelaten als een boodschap: ik was niet langer degene die ons verhaal schreef.

Hij zat in de holle afdruk die mijn lichaam ooit op het bed had achtergelaten en besefte dat degene die me had geholpen te verdwijnen nog niet klaar met hem was.

Logans obsessie begon die ochtend. Hij doorzocht het appartement als een man die op spoken jaagt, op zoek naar een aanwijzing, een naam, een reden om iemand anders de schuld te geven. Hij vond mijn dagboek verstopt achter een stapel dekens in de kast.

De aantekeningen vormden een kroniek van zijn eigen wreedheid.  « Hij raakt me niet aan. Hij kijkt me niet aan. Ik ben doodsbang om dit kind op de wereld te zetten in een leven waarin ik me onzichtbaar voel. »  Hij las over de nachten dat ik Sabrina’s parfum rook en onder de douche huilde zodat hij het niet zou horen. Hij las de aantekening die drie keer was omcirkeld:  « Waarom belt Sabrina hem zo laat? »

Maar de naam die een vurige, zure jaloezie in zijn aderen deed stromen, was  Ethan Marshall .

Ethan  was alles waar Logan bang voor was: de CEO van  Marshall Development , een man met daadwerkelijke invloed, oprechte charme en een moreel kompas dat mensen niet alleen bewonderden, maar ook volgden. Ethan had ooit mijn ontwerpwerk geprezen op een gala, en Logan had de hele autorit naar huis die interactie gebagatelliseerd.

Logan greep zijn jas en stormde naar buiten, zijn gedachten verzandden in een duistere, paranoïde fantasie. Had ik contact opgenomen met Ethan? Was de ‘gouden jongen’ van de New Yorkse vastgoedwereld te hulp geschoten om de dame in nood te redden? Het idee dat ik mijn wanhoop aan een andere man zou toevertrouwen, was een klap voor zijn ego die hij niet kon verwerken.

Toen hij bij de lift van het gebouw in de  Upper West Side aankwam  , trilde zijn telefoon met een sms’je van een onbekend nummer.

“Stop met naar haar te zoeken.”