Ik heb mijn familie opgegeven voor mijn verlamde jeugdliefde – 15 jaar later heeft zijn geheim alles verwoest.

Vijftien kerstfeesten. Vijftien huwelijksverjaardagen. Vijftien jaar lang scrolde ik langs de nummers van mijn ouders en deed ik alsof het me niets deed.

Het leven was zwaar, maar we hebben er het beste van gemaakt.

Hij haalde zijn diploma online. Hij kreeg een baan op afstand in de IT. Hij was er goed in. Geduldig. Kalm. De man die zelfs iemands oma kon helpen bij het resetten van een wachtwoord zonder zelf in paniek te raken.

We hadden soms ruzie. Over geld. Uitputting. Wiens beurt was het om welke crisis aan te pakken.

Ik opende de voordeur en hoorde stemmen in de keuken.

Maar ik geloofde dat we sterk waren.

We hadden de ergste nacht van ons leven overleefd.

Tenminste, dat dacht ik.

Op een willekeurige middag kwam ik vroeg van mijn werk thuis.

Ik was een paar uur eerder klaar met werken en was van plan hem te verrassen met zijn favoriete afhaalmaaltijd.

Ik had haar stem al 15 jaar niet meer gehoord.

Ik opende de voordeur en hoorde stemmen in de keuken.

Eén ervan was van mijn man.

De ander deed me verstijven van schrik.

Mijn moeder.

Ik had haar stem al 15 jaar niet meer gehoord, maar mijn lichaam herkende haar nog.

Heel even verscheen er een uitdrukking van pijn op haar gezicht.

Ik liep naar binnen.

Ze stond bij de tafel, met een rood gezicht, en zwaaide met een stapel papieren voor het gezicht van mijn man. Hij zat in zijn stoel, lijkbleek.

« Hoe kon je haar dit aandoen? » schreeuwde ze. « Hoe kon je vijftien jaar lang tegen mijn dochter liegen? »

‘Mam?’ zei ik.

Ze draaide zich abrupt om.

Mijn handen trilden toen ik de papieren van mijn moeder aannam.

Heel even verscheen er een uitdrukking van pijn op haar gezicht.

Toen laaide de woede weer op.

‘Ga zitten,’ zei ze. ‘Je moet weten wie hij werkelijk is.’

Mijn man keek me met tranen in zijn ogen aan.

‘Alsjeblieft,’ fluisterde hij. ‘Het spijt me zo. Vergeef me alsjeblieft.’

Ik bladerde erdoorheen, mijn hersenen probeerden het bij te benen.

Mijn handen trilden toen ik de papieren van mijn moeder aannam.

Het waren uitgeprinte e-mails. Oude berichten. Een politierapport.

De datum van het ongeval.

De route.

Een adres dat niet het huis van zijn grootouders was.

Mijn maag draaide zich om.

Jenna’s naam.

Ik bladerde erdoorheen, mijn hersenen probeerden het bij te benen.

Er waren berichtenwisselingen tussen hem en Jenna van die dag.

‘Kan niet lang blijven,’ had hij geschreven. ‘Ik moet terug voordat ze iets vermoedt.’

« Rijd voorzichtig, » had ze geantwoord. « Ik hou van je. »

« Zeg me dat ze liegt. »

Mijn maag draaide zich om.