Robert sprong op en omhelsde hem. “Dat is mijn jongen! Een toekomstige zakenman! Ik wist het. Ik zei tegen je moeder: ‘Julian gaat de wereld veranderen.'”
Mijn moeder kwam vanuit de keuken aanrennen en veegde haar handen af. ‘Is het echt gebeurd? Is het waar?’
‘Het is echt waar, mam,’ lachte Julian, terwijl hij haar ronddraaide. ‘We zijn vloeibaar. We gaan naar de maan.’
Ik stond daar, met het dienblad met champignons in mijn handen, onzichtbaar in de hoek. Ik voelde een vreemde warmte in mijn borst. Ik had dit gedaan. Ik had deze vreugde veroorzaakt. Misschien, heel misschien, zou dit genoeg zijn.
‘Dat is fantastisch nieuws, Julian,’ zei ik, terwijl ik naar voren stapte. ‘Echt waar. Ik weet hoe gestrest je was over de salarisbetalingen volgende week.’
De stilte viel in de kamer. Julian draaide zich naar me toe, zijn glimlach verdween onmiddellijk. De warmte in zijn ogen maakte plaats voor een koude, spottende amusementsblik.
‘Gestrest?’ sneerde hij. ‘Ik was niet gestrest, Elena. Dat is het verschil tussen ons. Jij maakt je zorgen over de huur. Jij maakt je zorgen over de boodschappen. Ik maak me zorgen over de taxatie. Ik maak me zorgen over de marktwaarde.’
‘Ik bedoelde alleen maar…’ begon ik.
‘Deze investeerder,’ onderbrak Julian, zich weer tot onze vader wendend, ‘wie hij ook is, hij is een haai. Hij is een genie. Hij herkent echt talent als hij het ziet. In tegenstelling tot sommige anderen.’ Hij wierp me een zijdelingse blik toe. ‘Hij is niet aan het lanterfanten zoals jij met je… wat doe je ook alweer? Tekeningen verkopen op Etsy?’
‘Grafisch ontwerp,’ corrigeerde ik zachtjes. ‘Ik werk met huisstijlen voor bedrijven.’
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
