Veronika greep haar tas en rende de flat uit. Buiten hield ze een taxi aan en noemde het adres van de schoonmoeder. Onderweg probeerde ze zichzelf te kalmeren, maar haar handen trilden onbedwingbaar.
De deur werd geopend door de jarige zelf. Ze droeg een feestelijke bordeauxrode jurk, en om haar hals en in haar oren schitterden de diamanten van oma.
— Nika? — Ljoedmila Petrovna keek verbaasd. — Je bent vroeg! De gasten komen pas over twee uur!
Veronika keek naar haar sieraden om de hals van een ander, en vanbinnen kookte ze van woede.
— Doe ze af, — siste ze door haar tanden.
— Wat? — de schoonmoeder deinsde achteruit. — Ben je gek geworden?
Veronika stapte naar voren en greep naar de sluiting van het collier. Ljoedmila Petrovna gilde en probeerde haar schoondochter weg te duwen.
— Waag het niet ze aan te raken! — schreeuwde ze. — Het is een geschenk van mijn zoon!
— Het is mijn erfenis! — Veronika maakte het collier los en rukte het van haar hals.
— Dief! — gilde Ljoedmila Petrovna. — Ik bel de politie!
— Veronika deed de oorbellen af en pakte de ring van het tafeltje in de hal. Haar handen bleven verbazingwekkend rustig, hoewel er vanbinnen een storm woedde. De schoonmoeder rende heen en weer door de gang en maaide met haar armen in de lucht.
— Bel ze maar, — zei Veronika kil. — Dan kunt u vertellen hoe uw zoon de erfenis van zijn vrouw heeft gestolen.
— Jij bent helemaal brutaal geworden! — de schoonmoeder liep rood aan van woede. — Op mijn feestdag nog wel! Max zal je dit nooit vergeven!
Veronika bleef in de deuropening staan. Ze draaide zich om en keek naar Ljoedmila Petrovna. De vrouw die ze drie jaar lang “mama” had genoemd, stond nu voor haar — gierig, bekrompen, bereid tot alles voor een paar glinsterende stenen.
— Verwacht mij niet op het feest, — zei Veronika scherp. — En ik had niet gedacht dat u en uw zoon zo diep konden zinken.
Ze liep weg en sloeg de deur zo hard dicht dat de ruiten trilden.
Thuis werd ze bij de voordeur opgevangen door Maksims geschreeuw.
— Ben je helemaal gek geworden?! — bulderde hij. — Je hebt mijn moeders jubileum verpest!
— Jouw moeder is een dief! — Veronika liep hem voorbij richting slaapkamer. — En jij ook! Hoe kon jij mijn erfenis zomaar weggeven? Hoe, Maksim?
— Hoe durf jij?! — Maksim versperde haar de weg. — Ze is mijn moeder! Mama wilde die sieraden, dus heeft ze ze gekregen!
Veronika bleef staan. Haar borst trok samen van pijn. Drie jaar huwelijk, drie jaar liefde — en dit was het einde. Voor haar stond een vreemde, vijandige man. Hoe had ze zich zo in hem kunnen vergissen? Hoe had ze de rotte plek in hem, en in zijn moeder, niet gezien?
— En wie ben ik dan voor jou? — Veronika’s stem trilde. — Niets waard?
— Jij bent een egoïst die stenen belangrijker vindt dan familie!
De woorden sneden scherper dan een mes. Veronika beet op haar lip om de tranen tegen te houden. Nee, ze zou niet voor hem huilen. De woede gaf haar kracht.
— Jij bent een mamaskindje dat bereid is zijn vrouw te beroven om de grillen van zijn moeder te bevredigen! — riep ze uit. — Wegwezen uit mijn appartement!
Haar man deed een stap achteruit. Het leek alsof hij zo’n wending niet verwacht had.
— Wat?! — Maksim was verbijsterd.
Veronika zag hoe zijn gezicht veranderde. Van zelfverzekerdheid was niets meer over. Maar het was al te laat. Veel te laat voor hen beiden.
— Je hebt me gehoord! Pak je spullen en ga naar je mammetje! — Veronika duwde hem opzij en liep de slaapkamer in. — Aangezien zij belangrijker voor je is dan je vrouw!
— Jij kunt mij er niet uitzetten!
— O, dat kan ik wel! Het appartement is van mij, mocht je dat vergeten zijn! Of wil je dat ook nog aan mama cadeau doen?
Een maand later was de scheiding rond. Veronika zat in het lege appartement toen de telefoon ging. Het nummer van haar schoonmoeder.
— Nou, tevreden? — klonk de giftige stem van Ljoedmila Petrovna. — De stenen waren belangrijker dan je huwelijk!
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
