Ik heb de oudste hond van het asiel geadopteerd, wetende dat hij nog maar een maand te leven had – en ik besloot hem zo gelukkig mogelijk te maken
Ik had me nooit kunnen voorstellen dat een bezoek aan het asiel de beslissing zou zijn die mijn huwelijk op de proef zou stellen. Maar op het moment dat ik knielde voor die kwetsbare, oude hond, wist ik één ding zeker: ze had mij nodig. En misschien… had ik haar ook nodig.
Greg en ik hadden al jaren geprobeerd de leegte te vullen die de stilte in ons huwelijk had achtergelaten. Alles leek ver weg, leeg. Op een avond, toen we in het zwakke licht van de keuken zaten, zei ik:
– Wat als we een hond nemen?
Greg tilde nauwelijks zijn blik van zijn bord.
– Een hond?
– Iemand om van te houden, iets om de stilte te doorbreken – zei ik zachtjes.
Hij zuchtte.
– Goed, maar het moet geen klein blaffend beest zijn.
In de verre hoek van het asiel lag Maggie, opgerold in de schaduw.
Op de deur van haar kennel stond een kaartje:
Oude hond – 12 jaar – gezondheidsproblemen – alleen hospice-adoptie.
Ik voelde hoe Greg zich naast me verstijfde.
– Kom op – zei hij spottend. – Dit nemen we niet mee naar huis.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
