« Verwijder deze personen van het terrein, » beval Henderson. « Ze betreden zonder toestemming dit terrein. »
De bewakers stapten naar voren. Een van hen, een man genaamd Tiny die ik kende en die drie kinderen had en een hypotheek die ik had helpen herfinancieren, greep Jessica bij haar arm.
‘Laten we gaan, juffrouw,’ bromde Tiny.
‘Dit kun je niet maken!’ schreeuwde Jessica, toen ze eindelijk haar stem terugvond. Ze probeerde zich los te rukken. ‘Ik ben advocaat! Ik klaag je aan! Ik klaag dit hele bedrijf aan!’
Ik nam een slok water uit mijn eigen glas. ‘En ik ben de huisbaas,’ zei ik kalm. ‘Ga weg.’
Mark probeerde me vast te pakken. « Eleanor, wacht! Laten we hierover praten! Schatje, alsjeblieft! »
De tweede bewaker blokkeerde hem, een muur van spieren.
Ik keerde hem de rug toe. Ik keek uit over de oceaan, donker, uitgestrekt en vrij.
‘Praat even met mijn juridische team, Mark,’ zei ik over mijn schouder. ‘Ze zitten in de lobby te wachten met de scheidingspapieren. En een uitzettingsbevel voor het huis.’
Hoofdstuk 5: De uitcheckprocedure
Ik heb ze niet zien vertrekken. Maar ik heb het wel gehoord.
Ik hoorde Jessica dreigende kreten uiten. Ik hoorde Mark smeken. Ik hoorde het gemompel van de andere gasten, het gefluister van « Heb je dat gezien? » en « Dat was de eigenaar. »
Ik ging zitten. Mijn benen voelden een beetje wankel aan, maar mijn hartslag was rustig.
Meneer Henderson kwam even later terug. Hij droeg een zilveren dienblad. Daarop lag een zachte, witte ochtendjas – geen dienstmeisjesuniform, maar een luxe spabadjas, geborduurd met gouden draad.
‘Ik heb de vrijheid genomen, mevrouw Vance,’ zei hij zachtjes. ‘De presidentiële suite is voor u klaargemaakt. En ik heb een vintage Bordeauxwijn in de kamer staan. Eentje die niet gemorst zal worden.’
Ik glimlachte en nam de warme handdoek aan die hij me aanbood om de wijn van mijn arm te deppen.
‘Dank je wel, Charles,’ zei ik. ‘Jij wist altijd al hoe je een puinhoop moest opruimen.’
Ondertussen, buiten de gouden kooi van The Azure, werd de harde realiteit ons pijnlijk duidelijk.
Mark en Jessica stonden op de stoeprand. Hun bagage, haastig ingepakt door de beveiliging, lag opgestapeld om hen heen. De vochtige lucht van Florida was veranderd in een stortbuien.
Marks Italiaanse pak was meteen doorweekt. Zijn haar plakte aan zijn schedel.
Jessica zat verwoed op haar telefoon te typen, terwijl haar mascara in zwarte strepen over haar wangen liep.
« Mijn reservering bij The Ritz is net geannuleerd! », gilde ze, terwijl ze haar telefoon in haar tas gooide. « En die bij het Hilton! Hoe heeft ze dat zo snel voor elkaar gekregen? »
‘Zij… zij kent iedereen,’ stamelde Mark, terwijl hij de regen uit zijn ogen veegde. ‘Jessica, ik wist het niet. Echt niet.’
‘Je zei dat ze een huisvrouw was!’ schreeuwde Jessica, terwijl ze hem hard duwde. Hij struikelde over een koffer. ‘Je zei dat ze dom was! Je zei dat je het geld had!’
“Ja, dat dacht ik tenminste!”
‘Je bent waardeloos!’ siste Jessica. Ze hield een voorbijrijdende taxi aan. Toen die stopte, gooide ze haar tas erin.
Mark greep naar de deurklink. « Jessica, wacht even— »
‘Nee!’ riep ze en sloeg de deur in zijn gezicht dicht. ‘Ik ga niet uit met mannen zonder geld.’
De taxi reed met hoge snelheid weg en spatte modderig water op Marks broek.
Hij stond daar, alleen in de regen, met een niet meer werkende kamersleutelkaart in zijn hand, van een suite die hij zich niet meer kon veroorloven, getrouwd met een vrouw die hem zojuist had laten vallen.
Boven in de presidentiële suite liep ik naar het balkon. Ik keek naar beneden. Ik zag een klein, nat figuurtje op de stoeprand staan.
Mijn telefoon trilde op het marmeren aanrecht.
Het was een melding van de bankapp.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
