‘Mevrouw?’ vroeg Henderson, terwijl hij lichtjes voor me boog. Hij negeerde Mark. Hij negeerde Jessica. Zijn ogen waren vol respect op de mijne gericht. ‘Is alles naar wens?’
Mark stond op, zijn gezicht werd rood. Hij probeerde zijn borst vooruit te steken, om de controle over het verhaal terug te krijgen.
‘We hebben je niet gebeld,’ snauwde Mark. ‘Mijn vrouw is gewoon boos over een gemorste vloeistof. Wij betalen de schoonmaak. En nu, als je ons even een andere fles zou willen brengen—’
Henderson keek Mark niet eens aan. Hij deed alsof Mark een spook was.
‘Ik wacht op uw instructies, mevrouw Vance ,’ zei Henderson tegen me.
Jessicas glimlach verdween. Het glas in haar hand trilde lichtjes.
‘Vance?’ fluisterde ze, haar ogen schoten naar de menukaart en vervolgens naar het logo op het servet. ‘ The Azure… een Vance Global-hotel. ‘
Ze keek me aan. Echt aan. Ze zag hoe ik stond. Ze zag hoe het personeel me aankeek – niet met medelijden, maar met angst en respect.
‘Dat is de naam die op het briefpapier van het hotel staat,’ mompelde ze, terwijl het kleurtje uit haar gezicht wegtrok.
Ik keek op haar neer.
‘Ja,’ zei ik. ‘Dat klopt.’
Ik wees met een verzorgde vinger naar Jessica.
‘Meneer Henderson,’ zei ik, mijn stem koud en vastberaden, galmde door de stille eetkamer. ‘Deze gast beschadigt het pand. En de man die bij haar is, is medeplichtig aan diefstal.’
Mark werd bleek. Hij klemde zich vast aan de rand van de tafel. « Diefstal? » stamelde hij. « Eleanor, waar heb je het over? »
Ik stapte van tafel weg en creëerde zo een fysieke grens tussen mezelf en de puinhoop van mijn huwelijk.
‘Je hebt me goed gehoord,’ zei ik. Ik wees naar de wijnvlek op mijn jurk. ‘Dit was geen ongeluk. Dit was vandalisme aan een waardevol bezit.’
Ik richtte mijn blik op Jessica. Ze kromp ineen op haar stoel en zag eruit als een kind dat betrapt was tijdens het spelen met lucifers.
« Zet haar op de zwarte lijst, » beval ik.
Henderson knikte en haalde een tablet tevoorschijn. « Akkoord, mevrouw. »
‘Waar vandaan?’ piepte Jessica. ‘Vanuit dit hotel?’
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik naar haar toe boog. ‘Voor elk hotel dat we bezitten. Wereldwijd. Annuleer haar loyaliteitsstatus. Markeer haar paspoort in ons wereldwijde systeem. Als ze probeert in te checken bij een Vance-hotel in Tokio, Londen of Dubai, wil ik dat de deuren automatisch op slot gaan.’
Jessica liet haar vork vallen. Die kletterde luid tegen het porselein.
Ik keek naar Mark. Hij zweette nu hevig, zijn arrogantie smolt als was van hem af.
‘En wat jou betreft, Mark,’ zei ik. ‘Je zakelijke creditcard wordt geweigerd.’
‘Wat?’ stamelde Mark. ‘Dat is onmogelijk. Er geldt een limiet van vijftigduizend dollar.’
‘Er zat een limiet op,’ corrigeerde ik. ‘Ik ben de uitgever van die kaart, Mark. Via die lege vennootschap waarvan jij dacht dat het gewoon een ‘gulhartige bank’ was. Ik heb hem vijf minuten geleden geblokkeerd. Net als onze gezamenlijke rekeningen.’
Ik pakte de fles Petrus.
“Dit diner? Dat kost vierduizend dollar. Je moet contant betalen. Tenminste, als je nog geld over hebt.”
Mark tastte verwoed in zijn zakken. Hij haalde zijn portemonnee tevoorschijn en zag dat er geen geld in zat. Hij keek naar zijn creditcards – allemaal aan mij gekoppeld. Allemaal nutteloos plastic.
‘Eleanor, alsjeblieft,’ smeekte Mark, zijn stem trillend. ‘Niet hier. Niet waar… iedereen bij is.’
‘Je wilde uitzicht,’ zei ik. ‘Nu kijkt iedereen naar jou.’
Meneer Henderson knikte naar de bewakers.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
