Ik heb de maîtresse van mijn man nooit verteld dat ik de eigenaar was van het resort waar ze me probeerde te vernederen. Mijn man had haar meegenomen naar « ons » jubileumdiner, zogenaamd als een klant. Ze morste expres rode wijn op mijn jurk. « Oeps, misschien hebben de kamermeisjes een reserve-uniform voor je, » lachte ze. Ik knipte met mijn vingers. De algemeen directeur verscheen onmiddellijk met twee bewakers. « Mevrouw? » vroeg hij. « Deze gast beschadigt het pand, » zei ik, wijzend naar haar. « Zet haar op de zwarte lijst van al onze hotels wereldwijd. Nu. »

‘Mevrouw Vance,’ begon hij, zijn stem zacht en eerbiedig. ‘Welkom terug in The Azure. Zal ik de—’

Ik onderbrak hem met een scherpe, waarschuwende blik en een lichte, bijna onmerkbare hoofdschudding.  Nog niet.

‘Een tafeltje voor drie, alstublieft,’ zei ik, met een kalme en onopvallende stem. ‘Mijn man staat erop dat we onze trouwdag combineren met zakelijke aangelegenheden.’

Mark lachte nerveus, een geluid als droge bladeren die over de stoep ritselen. « Kom op, El, doe niet zo. Jessica is cruciaal. We moeten haar trakteren op een etentje. »

Toen kwam ze aan.

Jessica .

Ze liep niet; ze sloop rond. Ze was jong, misschien vierentwintig, en droeg een rode jurk die meer een suggestie dan een kledingstuk was. Haar ogen waren scherp en berekenend, ze scande de kamer niet op schoonheid, maar op prooi.

‘Mark,’ sprak ze zachtjes, me volledig negerend. Ze haakte haar arm in de zijne en drukte zich tegen hem aan met een vertrouwdheid die mijn maag deed omdraaien. ‘Ik beloof dat ik niet te lang blijf. Ik geniet gewoon van een mooi uitzicht.’

Ze keek niet naar de oceaan; ze keek naar Marks portemonnee. En Mark, die dwaas, straalde van oor tot oor.

‘Deze kant op,’ zei Philippe met een strakke kaak. Hij leidde ons naar tafel 4, een toplocatie bij het raam, normaal gesproken gereserveerd voor royalty of beroemdheden van het hoogste niveau.

Terwijl we zaten, pakte Jessica de wijnkaart. Ze sloeg hem open en zuchtte diep.

‘Een voetganger,’ mompelde ze, terwijl ze het op tafel gooide. ‘Mark, bestel de Petrus uit ’82. Als ze die hebben. Ik betwijfel het.’

Mark haastte zich om de sommelier een seintje te geven. « Natuurlijk, Jessica. Wat je maar wilt. »

Ik keek toe. Ik zag Jessica voorover buigen, haar hand rustend op Marks knie onder de tafel. Ik zag Mark iets onder haar servet schuiven. Het was een sleutelkaart.  Onze  kamersleutelkaart. Die van de Oceanfront Suite die ik had betaald.

Het tikken van de klok in mijn hoofd werd steeds luider.

Het diner was een meesterwerk in vernedering.

Jessica domineerde het gesprek en sprak over ‘ontwrichtende markten’ en ‘crypto-activa’ met een woordenschat die klonk alsof ze de Twitterfeed van een tech-bro uit haar hoofd had geleerd. Mark hing aan haar lippen en knikte instemmend als een wiebelpoppetje.

‘Dus, Eleanor,’ zei Jessica, terwijl ze me voor het eerst aankeek. Haar ogen waren koud en levenloos. ‘Mark vertelde me dat je een… huisvrouw bent? Dat moet fijn zijn. Zo eenvoudig. Ik zou nooit zomaar stil kunnen zitten.’

‘Ik heb het druk,’ zei ik, terwijl ik een slokje water nam.