Ik ging naar huis om de autopapieren te halen en hoorde mijn man lachend aan de telefoon: « Ik heb aan haar remmen zitten knoeien. » Toen voegde hij eraan toe: « Tot ziens op de begrafenis van je zus, » en toen besefte ik dat het « ongeluk » dat hij had gepland niet alleen voor mij bedoeld was.

Logan liep naar de veranda. Hij bonkte niet op de deur. Hij klopte één keer, beleefd. Ritmisch.

‘Claire,’ riep hij. Zijn stem was luid genoeg zodat de buren het konden horen, en precies de juiste toonhoogte om bezorgd te klinken. ‘Doe open, schat. We moeten praten.’

Ik bewoog me niet. Ik stond als versteend in de schaduwen van de woonkamer.

Hij klopte opnieuw aan. « Megan, kom op. Dit is iets tussen mij en mijn vrouw. Bemoei je er niet mee. »

Sergeant Miller stapte uit zijn patrouillewagen en liep de oprit op. « Meneer, u moet bij de deur vandaan gaan staan. »

Logan draaide zich verrast om. Toen verscheen er meteen een brede glimlach op zijn gezicht. Het was angstaanjagend hoe snel die tevoorschijn kwam. « Agent. Godzijdank dat u er bent. Mijn vrouw is helemaal van de kaart. Ze heeft een zenuwinstorting. Ze heeft een auto gestolen en is ervandoor gegaan. »

Miller glimlachte niet terug. Hij hield zijn hand bij zijn riem. « We hebben een melding ontvangen van bedreigingen en vermoedelijke vandalisme aan een voertuig. We hebben de sms-berichten, meneer Pierce. »

Logans gezicht vertrok even – een micro-uitdrukking van woede – voordat het weer kalmeerde. Hij lachte zachtjes, een neerbuigend lachje. « Dit is waanzinnig. Carolyn – mijn moeder – heeft je toch verteld dat ze de auto heeft? Ze kan bevestigen dat er niets aan de hand is. Ik breng Claire alleen haar medicijnen. Ze is ze vergeten. »

Hij tilde de boodschappentas op.

Mijn maag draaide zich om. Hij was er zo goed in. Hij verzon een verhaal waarin ík de gek was.

‘Carolyn heeft het hem verteld,’ fluisterde ik, terwijl het verraad in mijn ogen prikte.

Megan zag eruit alsof ze elk moment kon flauwvallen. « Ze heeft het beloofd. »

Mijn telefoon trilde weer – geen sms’je, maar een telefoontje.  Carolyn .

Ik antwoordde en zette de telefoon zonder erbij na te denken op de luidspreker.

Carolyns stem klonk hijgend en paniekerig. « Claire! Claire, hij is er. Hij kwam opdagen terwijl ik buiten stond te wachten. Hij zei dat hij alleen maar iets onder het wiel wilde ‘controleren’. Ik probeerde hem tegen te houden— »

‘Carolyn,’ zei ik, met een toon zo scherp dat je er glas mee kon snijden, ‘heb je hem de auto laten aanraken?’

Een pauze. Een stilte die de waarheid uitschreeuwde.

‘Hij duwde me opzij,’ snikte ze. ‘Hij pakte iets. Een moersleutel. Hij stopte die in zijn zak en reed weg in de auto van zijn vriend.’

De agent buiten hoorde de commotie, of misschien zag hij alleen de verandering in Logans houding. « Mevrouw, » riep Miller door de deur, « blijf binnen! Wij regelen dit. »

Logans beleefde masker viel af. Het barstte niet alleen, het verbrijzelde. Hij stapte op de agent af, zijn vuisten gebald. « Je kunt me niet bij mijn vrouw weghouden! Ze heeft een aanval! »

Miller stak een hand uit, zijn houding verstrakte. « Ga achteruit. Nu. »