Ik ging naar huis om de autopapieren te halen en hoorde mijn man lachend aan de telefoon: « Ik heb aan haar remmen zitten knoeien. » Toen voegde hij eraan toe: « Tot ziens op de begrafenis van je zus, » en toen besefte ik dat het « ongeluk » dat hij had gepland niet alleen voor mij bedoeld was.

‘Mijn zus,’ zei ik, wijzend naar Megan. ‘ Sarah Megan Pierce . Ze wordt Megan genoemd.’

Megan vloekte binnensmonds, een hard geluid waardoor haar moeder terugdeinsde. « Hij zei tegen me… hij zei twee dagen geleden dat hij het vreselijk vond hoeveel tijd ik met jou doorbracht. Hij zei dat je een slechte invloed op me had. »

‘Hij regelt dit alsof het de bedoeling is dat het zo gaat,’ zei de agent, zijn stem zakte. ‘Als de remmen het begeven en je overlijdt… en er is al informatie over de begrafenis… dan slaat hij het verdriet over en gaat hij meteen over tot de praktische zaken.’

‘Het is efficiënt,’ zei ik, mijn stem klonk hol in mijn eigen oren. ‘Logan houdt van efficiëntie.’

De agenten wisselden een blik. « We laten een rechercheur contact met u opnemen. We moeten dat voertuig veiligstellen. Waar is het? »

‘1402 Oakwood Lane,’ zei ik. ‘Het huis van zijn moeder. Ik bel haar nu.’

Carolyn  nam na drie keer overgaan op. Haar stem klonk kortaf en ongeduldig. Ze had me altijd getolereerd en behandeld als een tijdelijk onderdeel van het prachtige leven van haar zoon.

‘Claire,’ zei ze. ‘Ik zie een sleepwagen een sedan op mijn oprit afzetten. Wat wil je? Is dit een of andere dramatische actie?’

‘Laat Logan niet in de buurt van die auto komen,’ zei ik. Ik verspilde geen tijd aan beleefdheden.

Stilte aan de lijn. Dan, achterdochtig: « Waarom zou Logan zich druk maken om je auto? En waarom staat die hier? »

‘Ik heb hem horen toegeven dat hij aan mijn remmen heeft geknoeid,’ zei ik duidelijk. ‘De politie is onderweg naar je, Carolyn. De auto is bewijsmateriaal.’

Carolyn haalde scherp adem. Het was de eerste barst in haar beheerste, chique toon. ‘Dat is belachelijk. Logan zou je nooit pijn doen. Hij houdt van je. Je hebt weer eens een aanval.’

‘Ik heb geen psychotische episode,’ antwoordde ik, mijn stem klonk als staal. ‘Ik probeer in leven te blijven. Als je die auto aanraakt, of als je hem eraan laat zitten om te ‘repareren’ wat hij heeft gedaan, ben je medeplichtig aan poging tot moord. Begrijp je dat?’

Een moment. Een lange, uitgestrekte stilte waarin ik haar ademhaling kon horen.

Toen zei ze iets wat me verraste. ‘Hij belde me tien minuten geleden. Hij vroeg of ik je had gezien.’

‘Wat heb je hem verteld?’

‘Ik zei nee,’ zei Carolyn. ‘Maar hij klonk… anders.’

“Anders in welk opzicht?”

‘Manisch,’ fluisterde ze. ‘Goed. Ik blijf buiten staan. Ik wacht op de politie.’

Toen ik ophing, greep Megan mijn hand vast. Haar handpalmen waren koud. ‘Hij komt hierheen,’ zei ze. ‘Als hij de auto niet kan vinden, komt hij jou halen.’

‘Ik weet het,’ zei ik.

De agenten adviseerden ons de deuren op slot te houden en bij elkaar te blijven. De lange agent, wiens naamplaatje  sergeant Miller luidde , zei dat hij buiten zou parkeren om goed zichtbaar te zijn. Onze moeder, die eindelijk een afgezwakte versie van de waarheid te horen kreeg – « Logan heeft een psychische crisis en gedraagt ​​zich agressief » – begon te huilen en klemde haar rozenkrans vast.

‘Ik bel hem wel,’ snikte moeder. ‘Ik zal hem tot rede brengen. Hij luistert naar me.’

‘Nee!’ riep ik, te snel. Door mijn scherpe stem schrok ze. ‘Geen contact. Mam, als je hem vertelt dat we hier zijn, maak je dit huis tot doelwit.’

Toen trilde mijn telefoon.

Het geluid klonk als een geweerschot in de stille kamer.

Een bericht van Logan.

Waar is mijn vrouw?