Ik dacht dat het een grap was toen mijn broer naar de kindertafel wees en zei: « Jullie passen hier niet. Ga daar zitten en praat niet met mijn baas. » Tien minuten later liep zijn miljardair-CEO langs alle VIP’s in de zaal, schoof een kinderstoel naast me neer en zei: « Ik heb je gezocht. » Tegen zonsopgang zou de perfecte bruiloft van mijn broer, zijn baan bij Nebula – en onze hele familiedynamiek – in vlammen opgaan.

Ik keek naar mezelf, naar de jurk die hij had goedgekeurd en uitgekozen, naar de perfect neutrale hakken, de discrete clutch en de subtiele make-up. Mijn woede borrelde op als een dreigende onweerswolk.

‘Ik ben je zus,’ zei ik zachtjes.

‘Precies,’ zei hij. ‘Daarom heb ik je stoel al verplaatst.’

Met de zwier van een goochelaar die een truc onthult, haalde hij een opgevouwen tafelindeling uit zijn jaszak. Namen en tafelnummers bedekten de pagina in strakke, nette rijen.

‘Je zou eigenlijk aan tafel vijf zitten met de neven en nichten,’ zei hij, terwijl hij op een plek vooraan tikte. ‘Maar ik heb die tafel nu nodig voor de vicepresident marketing. Ze neemt haar man mee, en hij heeft een fonds dat… nou ja, logistiek.’ Hij keek me even aan. ‘Dus ik heb je aan tafel negentien gezet.’

Hij volgde met zijn vinger de onderste hoek van de grafiek.

Ik volgde de rij. Tafel Negentien.

Helemaal achterin. Bij de servicedeuren. Gemarkeerd met een klein stickertje in de vorm van een ballon.

De kindertafel.

Ik voelde mijn gezicht gloeien. « Caleb. Dat is de kindertafel. »

‘Het zijn niet alleen kinderen,’ loog hij zonder enige schroom. ‘Oudtante Marge is er ook. Ze is doof, dus je hoeft niet veel te praten. Het is perfect voor jou.’

‘U laat me bij peuters zitten,’ zei ik met gedempte stem.

‘Jij past hier niet, Lena,’ snauwde hij. Zijn toon werd net genoeg hoger dat een van de bruidsmeisjes even opkeek. ‘Dit is een machtskamer. Er staat veel op het spel. Het is niet persoonlijk – je hebt gewoon… nauwelijks een baan. Je zult je daar achterin meer op je gemak voelen. Ga gewoon zitten, eet je kip op en alsjeblieft, voor één keer, breng me niet in verlegenheid.’

Er vormde zich een brok in mijn keel. Niet van pijn – die blauwe plekken waren oud – maar van woede.

‘Ik heb een baan,’ zei ik. ‘Ik—’

Hij rolde met zijn ogen. « O mijn god, jouw blogdingetje telt niet mee. Kijk, ik heb geen tijd om te discussiëren. Tafel negentien. Achterin. Naast de keukendeuren. Blijf daar. »

Toen boog hij zich dichterbij, zijn adem warm en scherp van de alcohol en de zenuwen.

‘En als je Silas Vance ziet,’ fluisterde hij, ‘spreek hem dan niet aan. Ik meen het. Hij is veel te goed voor jou. Je jaagt hem weg met je… vreemde gedrag.’

Hij richtte zich op, zette zijn netwerkglimlach op en liep weg voordat ik kon antwoorden.

Zomaar.

Ik keek hem na, zag hem op een groepje mannen afglijden dat waarschijnlijk meer kostte dan mijn huur, zag hem zijn charmes aanzetten als een schijnwerper.

Hij had geen flauw benul dat de man waar hij me zo achteloos voor had gewaarschuwd – de miljardair-CEO van Nebula, de techgigant die hij bewonderde – mijn grootste klant was.

Hij had geen idee dat de « legendarische » toespraak die Silas de week ervoor bij de VN had gehouden, de toespraak die viraal was gegaan en de aandelen van Nebula de hoogte in had gejaagd, om twee uur ‘s nachts op mijn laptop was gestart terwijl ik koude noedels at en een pyjama met koffievlekken droeg.

Voor Caleb was ik gewoon zijn onhandige zusje dat « te veel tijd doorbracht met typen in koffiehuizen ».

Hij had geen idee dat ik de geest was achter de woorden die mensen citeerden.

Ik haalde diep adem. Mijn vingernagels drongen door het zachte leer van mijn tasje.

‘Goed,’ mompelde ik tegen mezelf. ‘Ik ga wel aan de kindertafel zitten.’

Ik draaide me om naar de achterkant van de balzaal.