Ik veegde mijn handen af en liep de keuken uit.
In de woonkamer zat mijn vader naar een voetbalwedstrijd te kijken met het volume iets te hoog, alsof hij niet naar het gesprek luisterde.
Caleb zat op de bank, scrollend door zijn telefoon, met een gespannen kaak. Toen hij opkeek, kruisten onze blikken.
Er was iets wat ik nog nooit eerder had gezien.
Geen arrogantie. Geen spot.
Onzekerheid.
Misschien besefte hij dat het script veranderd was en dat hij zijn tekst niet meer kende.
Ik knikte hem even kort toe.
Hij keek weg.
Mijn leven ging verder.
Silas’ memoires werden een echt project, niet zomaar een idee dat op bruiloften ter sprake kwam. We hebben urenlang gebeld over zijn ontstaan, over mislukkingen die hij nooit publiekelijk had toegegeven, over de keer dat hij zijn eerste bedrijf bijna had verkocht uit angst in plaats van op basis van strategie.
‘Weet je wat ik benijd?’ zei hij eens, halverwege een discussie over hoeveel kwetsbaarheid te veel was voor hoofdstuk drie. ‘Jij. Jij mag de geest zijn. Jij mag de waarheid vertellen en dan verdwijnen.’
‘Mensen houden niet van de waarheid,’ zei ik. ‘Ze houden van de versie die in een korte, pakkende zin klinkt.’
‘Precies,’ antwoordde hij. ‘Dat begrijp je. Daarom vertrouw ik je.’
We hebben ons ritme gevonden.
Mijn klantenbestand groeide. Niet in kwantiteit – ik nam niet meer aan dan ik aankon – maar in kwaliteit. Ik werd beter in nee zeggen. Beter in het vragen van een eerlijke prijs. Beter in het herkennen van het moment waarop een potentiële klant me als een instrument in plaats van een partner zag en weglopen voordat ze me konden uitputten.
Ik verliet mijn studio en verhuisde naar een appartement met één slaapkamer, een klein balkonnetje en genoeg ruimte voor een bank die niet tegelijkertijd als bed diende.
Ik ben gestopt met me te verontschuldigen als mensen vroegen wat ik deed, en ik knipperde verward met mijn ogen als ik zei: « Ik schrijf toespraken », en ze antwoordden: « Voor wie? »
« Voor iedereen wiens woorden ertoe doen, » zou ik zeggen. « En voor een paar mensen die denken dat ze ertoe doen. »
Zo nu en dan werd er wel eens melding gemaakt van Nebula dat weer in het nieuws was geweest. Een productlancering. Een klein schandaal. Een reorganisatie.
‘Werkt je broer daar niet?’ vroegen ze dan.
‘Vroeger wel,’ zou ik zeggen.
Als iemand verder doorvroeg, haalde ik mijn schouders op. « Hij is nu in Ohio. Regionale vestiging. Ik heb gehoord dat de winters daar goed zijn voor je karakter. »
Soms, laat op de avond, als de wereld stil was en mijn gedachten afdwaalden, dacht ik aan de kindertafel.
Over Leo en zijn draak. Over de nanny die probeert te voorkomen dat vier kleine mensjes sap over een miljardair morsen. Over oudtante Marge, die de hele machtswisseling had gemist door te slapen.
Ik dacht vaak terug aan hoe veilig ik me daar had gevoeld, aan de uiterste rand van de kamer, omringd door ongefilterde chaos in plaats van gepolijste schijn.
En dan dacht ik eraan hoe mijn broer, in zijn poging me te verbergen, me per ongeluk precies had neergezet waar ik hoorde te zijn.
Het bijzondere aan de kindertafel is dat daar meestal de meest eerlijke mensen zitten.
De kinderen, die de kunst van het veinzen van bewondering nog niet onder de knie hebben, zullen je precies vertellen wat ze van je schoenen, je haar of je draaktekening vinden. Het kan ze niet schelen hoe je aandelen presteren. Het kan ze niet schelen wat je titel is. Het gaat ze erom of je met ze wilt kleuren. Of je wilt luisteren. Of je hun draak serieus neemt.
De uitgeputte nanny zal je precies vertellen hoe slecht ze betaald wordt. Tante Marge, als ze al lang genoeg wakker is om een toetje te eten, zal iets bot en scherps zeggen dat dwars door het script heen snijdt dat iedereen opzegt.
Aan de kindertafel kun je niet op kracht vertrouwen om je te dragen.
Je moet een mens zijn.
Mijn broer dacht dat hij me strafte door me daarheen te brengen.
Hij vergat dat in een zaal vol optredende mensen, je het krachtigst jezelf kunt zijn.
Dus als iemand je ooit vertelt dat je niet bij de sfeer past, dan is hier mijn ongevraagde advies als iemand die haar hele leven al in de figuurlijke en letterlijke hoekjes heeft gezeten:
Laat hen je daar neerzetten.
Laat ze je onderschatten.
Ga zitten. Observeer. Kleur gerust op het tafelkleed als je daar zin in hebt. Luister naar wat mensen zeggen als ze denken dat je er niet toe doet.
En dan, wanneer de persoon die je daadwerkelijk ziet de kamer doorloopt en een stoel aanschuift, ben je precies waar je moet zijn.
Niet in de schijnwerpers. Niet in de spotlights.
Maar dan aan een tafel waar je niet langer hoeft te bewijzen dat je erbij hoort.
