Ik dacht dat het een grap was toen mijn broer naar de kindertafel wees en zei: « Jullie passen hier niet. Ga daar zitten en praat niet met mijn baas. » Tien minuten later liep zijn miljardair-CEO langs alle VIP’s in de zaal, schoof een kinderstoel naast me neer en zei: « Ik heb je gezocht. » Tegen zonsopgang zou de perfecte bruiloft van mijn broer, zijn baan bij Nebula – en onze hele familiedynamiek – in vlammen opgaan.

De bruiloft van mijn broer had een evenement moeten worden waar mensen maandenlang over zouden posten.

Zo sprak hij er in ieder geval over.

‘Een krachtcentrale, Lena,’ had hij aan de telefoon gezegd. ‘Niet zomaar een bruiloft. Een lanceerplatform.’

Pas toen ik in de marmeren foyer van een countryclub stond die per nacht meer kostte dan mijn maandelijkse huur, besefte ik dat hij met « power room » bedoelde: « een kamer waarin je eraan herinnerd wordt hoe weinig macht je hebt. »

Mijn naam is Lena. Ik ben achtentwintig. Afgelopen zaterdag heeft mijn oudere broer me op zijn eigen bruiloft voor schut gezet door me aan een tafel te zetten met drie peuters, een huilende baby en een halfslaperige oudtante die blijkbaar al voor de start van de dag de moed had opgegeven.

Het meest storende was niet eens de stoelindeling.

Het was de nonchalante manier waarop hij het deed.

De balzaal leek wel een filmset. Kristallen kroonluchters wierpen een regen van licht vanuit het plafond. Ronde tafels waren gedekt met crèmekleurig linnen en borden met gouden randen. De bloemstukken zagen eruit alsof ze een eigen publicist hadden. Een strijkkwartet speelde in een hoek delicate en luxueus klinkende muziek, terwijl obers in zwarte vesten rondgleden met dienbladen champagne.

Ik had alles goed gedaan.

Ik droeg de lichtblauwe jurk waarvan hij me een foto had gemaild, met de woorden: « Deze. Niet improviseren. » Ik had een belachelijk bedrag uitgegeven aan een föhnbehandeling, zodat mijn haar in glanzende golven viel in plaats van mijn gebruikelijke chaotische knot. Ik had precies het cadeau van de cadeaulijst meegenomen dat hij had « aanbevolen »—een hypermoderne espressomachine die net zoveel kostte als mijn laptop.

Ik was zelfs vroeg aanwezig, want ik wilde absoluut niet dat ik de ingang zou blokkeren als de VIP’s binnenkwamen.

Ik stond net binnen de deuren van de balzaal, mijn kleine zilveren tasje iets te stevig vastgeklemd, in een poging te doen alsof ik me op mijn gemak voelde op hakken die niet voor menselijke voeten ontworpen waren, toen ik hem zag.

Caleb.

Mijn oudere broer, drie jaar ouder dan ik, tien jaar zelfverzekerder dan ik. Hij baande zich een weg door de menigte in zijn smoking alsof hij de eigenaar van de zaal was, wat hij in zijn eigen ogen waarschijnlijk ook was. Zijn donkere haar was perfect gestyled, zijn kaaklijn gladgeschoren, zijn corsage perfect opgespeld. Hij had de energie van een man die geloofde dat dit het begin van een legende was.

Toen zijn blik op mij viel, vertrok zijn gezicht.

Daar gaan we.

Hij omhelsde me niet. Hij zei niet: « Hé, je bent er! » Hij glimlachte zelfs niet.

Hij trok zijn stropdas recht, stapte recht voor me uit en verlaagde zijn stem net genoeg zodat alleen ik hem kon verstaan.

‘Wat doe je hier?’ siste hij.

De woorden troffen me als een klap in mijn gezicht. Ik knipperde met mijn ogen.

‘Ik kom naar je bruiloft,’ zei ik, met een geforceerde glimlach. ‘Leuk je ook te zien, Caleb.’

Hij ademde scherp uit door zijn neus, alsof ik een slechte grap had verteld.

‘Ik bedoelde hier,’ zei hij, terwijl hij met een handgebaar naar de ingang wees. ‘Bij de hoofdingang. De VIP’s komen er zo aan. Jullie verstoren het zicht.’

Ik staarde hem aan. « Verpest je het beeld? »