“Daarna hield ik op iets te zijn. Ik verloor mijn baan. Kreeg een betalingsachterstand. Ik nam de telefoon niet meer op. Het kon me allemaal niets meer schelen. Op een dag knipperde ik met mijn ogen en was alles weg. Mijn huis. Mijn carrière. Mijn leven.”
‘Dat is… verschrikkelijk,’ zei ik zwakjes.
“En ik heb het gewoon laten gebeuren.”
Dorothy keek me toen aan, haar scherpe ogen gevuld met iets dieps en ondoorgrondelijks.
‘Dit gaat te ver, Henry,’ zei ze.
‘Dit is niet genoeg, Dorothy,’ antwoordde ik.
« Ze is… anders dan ik had verwacht, » gaf Sandra toe.
“Ze is slim. En aardig. En eerlijk gezegd? Ze heeft een betere grammatica dan wij beiden samen.”
‘Ik zei het toch,’ grijnsde ik.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
