“Mijn ouders kwamen als eersten om het leven. Een auto-ongeluk. Een vrachtwagen reed door rood en botste frontaal op hen. Ik was in de dertig. Zij waren te jong om te sterven. Het voelde onwerkelijk, alsof ik buiten mijn eigen leven stond en het zag instorten.”
“Het was moeilijk. Maar hun overlijden heeft me ertoe aangezet om te gaan werken. En later kreeg ik mijn man. En mijn zoon. Jack en David.”
Jack. Haar echtgenoot. David. Haar zoon.
‘David was zestien,’ mompelde ze.
“Op een avond gingen we een ijsje halen. Het was gewoon een simpel, onbenullig uitstapje. Jack reed, David zat achterin en we zaten te lachen. Het was een leuke dag geweest.”
Ze stopte en slikte moeilijk.
“We zagen die man niet aankomen.”
Mijn borst trok samen. Ik zei niets. Ik liet haar gewoon haar eigen gang gaan.
Er viel een diepe stilte tussen ons.
‘Ik herinner me dat ik schreeuwde,’ fluisterde ze. ‘Ik herinner me dat ik David in mijn armen hield. Hij was nog warm. Nog steeds daar. En toen… was hij er niet meer.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
