Ik bood een dakloze vrouw onderdak in mijn garage – twee dagen later keek ik naar binnen en riep: ‘Oh mijn God! Wat is dit?!’

Zondagochtend werd ik wakker met een vreemd, knagend gevoel.

Dorothy was stil geweest. Té stil. Ze had zich volledig afgezonderd.

Vandaag had ik echter het gevoel dat ik er toch eens naar moest kijken.

Ik stapte naar buiten, liep naar het garageraam en keek naar binnen.

Ik verstijfde.

De garage was onherkenbaar.

De rommel was verdwenen. De oude, vergeten ruimte was omgetoverd tot iets dat er bijna gezellig uitzag. Het stof was weg. De vloer was geveegd.

En daar was ze.

Dorothy.

Aan tafel zittend, gekleed in een nette, vintage-achtige jurk.

Ze zag er helemaal niet uit als een dakloze. Ze oogde verfijnd.