Ik bood een dakloze vrouw onderdak in mijn garage – twee dagen later keek ik naar binnen en riep: ‘Oh mijn God! Wat is dit?!’

Voordat ik er goed over nadacht, flapte ik het eruit:

“Je kunt in mijn garage blijven!”

“Uw garage?”

Ik knikte.

‘Het is beter dan het klinkt,’ zei ik.

“Er is een kleine kamer binnen. Oud, maar bewoonbaar. Er is een toilet, een bed en stromend water. Het is er rommelig omdat ik er al een jaar niet ben geweest. De verzorgster van mijn moeder verbleef er soms. Ik maak het dit weekend schoon, beloofd.”

‘Nou ja,’ mompelde ze. ‘Ik heb niets meer te verliezen. Goed. Ik kom. Ik ben Dorothy.’

‘Ik ben Henry. Ik heb net wat eten gehaald,’ zei ik. ‘Kom, ik sta geparkeerd om de hoek.’

En zo nam ik zomaar een vreemde mee naar huis.

De volgende ochtend liet ik Dorothy uitslapen.

‘Je laat een dakloze vreemdeling in je garage wonen? Henry, wat als ze gevaarlijk is?’ gilde ze, terwijl ze de waterkoker aanzette.

‘Ze is niet gevaarlijk,’ zei ik.

‘Dat zou kunnen,’ antwoordde Sandra met een licht pruilend gezichtje.