Wanneer Henry een dakloze vrouw onderdak biedt, verwacht hij er niet veel van; het is gewoon een stille daad van vriendelijkheid. Maar twee dagen later is zijn garage getransformeerd en is Dorothy totaal anders dan ze leek.
Mijn naam is Henry. Ik ben dertig jaar oud en woon al sinds het overlijden van mijn moeder vorig jaar alleen in mijn ouderlijk huis.
Te stil. Te groot. Te… leeg. Ik hield mezelf bezig met werk, mijn vriendin Sandra (we woonden nog niet samen) en eigenlijk gewoon… bestaan.
Toen, op een regenachtige avond, zag ik haar.
Ze zat ineengedoken op de stoeprand onder een zwakke lantaarnpaal, doorweekt en roerloos. Ze was ouder, misschien eind vijftig of begin zestig, maar er was iets vreemds aan haar.
Ze bleef daar gewoon zitten. Stil. Beheerst.
‘Hé,’ riep ik. ‘Waarom zoek je niet ergens onderdak?’
Ze draaide langzaam haar hoofd naar me toe.
‘Ik ben het zat om steeds van opvangplek naar opvangplek te moeten verhuizen,’ zei ze.
“Het heeft geen zin, zoon.”
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !