"Ga hier weg!" schreeuwde ze.
De mannen spotten.
“Kijk eens. Die dikke kok denkt dat ze ons kan tegenhouden.”
Maar ze verroerde zich niet. Haar stem trilde, maar ze gaf geen centimeter toe.
"Raak hier op deze ranch een haar aan en je zult het niet na kunnen vertellen."
Ethan schrok wakker van de schreeuwen en rende gewapend naar buiten. De overvallers vluchtten, maar een van hen wist haar nog hard te duwen voordat hij kon ontsnappen. Clara viel en stootte haar hoofd. Ethan rende naar haar toe.
'Clara! Clara, in godsnaam!' Hij tilde haar wanhopig in zijn armen.
Ze ademde zwaar.
"Het spijt me, meneer... ik wilde alleen maar helpen."
Hij klemde zijn tanden op elkaar, zijn hart brak.
'Zwijg. Alsjeblieft, waag het niet om mij ook te verlaten.'
Uren verstreken voordat ze wakker werd. Toen ze haar ogen opendeed, lag Ethan naast haar, zijn blik vochtig.
'Ik dacht dat ik je kwijt was,' fluisterde hij.
'Ik ben sterk, meneer,' zei ze met een zwakke glimlach. 'Wij mollige meisjes zijn sterker dan ze eruitzien.'
Hij lachte voor het eerst in lange tijd, ondanks zijn tranen.
De volgende ochtend nam Ethan een besluit. Hij ging naar de stad, zocht Travis op en confronteerde hem.
'Ik betaal je elke cent terug,' zei hij, terwijl hij hem een zak met munten toewierp.
'Waar heb je dat vandaan?' vroeg Travis.
“Dit is het resultaat van de eerlijke arbeid van een vrouw die moediger is dan jij. En als je ooit nog in de buurt van mijn ranch komt, zal geen enkele overeenkomst of wet je redden.”
Travis deed een stap achteruit, wetende dat hij het meende.
Maanden verstreken en de Cole Ranch bloeide weer op. Clara kookte nog steeds, maar ze sliep nu niet meer in de schuur; Ethan had een klein huisje voor haar gebouwd naast het zijne.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
