Ze zag er uitgeput uit.
‘Ik wil niet jouw belofte zijn,’ zei ze. ‘Ik wil gewoon jouw dochter zijn.’
Ik trok haar in mijn armen en hield haar stevig vast.
« Dat was je altijd al, schatje. Dat was je altijd al. »
Toen barstte ze in tranen uit. Niet de voorzichtige, stille tranen die ze zichzelf had aangeleerd te laten vallen, maar het soort lelijke snikken dat je hele lichaam doet trillen.
Ik trok haar in mijn armen.
en hield haar stevig vast.
