Midden jaren zestig beleefde hij zijn grootste triomf. In die periode leek alles samen te vallen: het juiste moment, het juiste geluid, de juiste energie. Een bepaalde single, uitgebracht op zijn 23e verjaardag, schoot naar de top van de hitlijsten en bevestigde zijn status als popsensatie en tienerfavoriet. De dramatische strijkers, het dreunende ritme en het refrein met falsetstem werden iconisch, beïnvloedden generaties artiesten en lieten een onuitwisbare indruk achter op de popmuziek.
Die ene hit was meer dan een succesnummer; het werd een cultureel moment. Het klonk op dansvloeren, in auto’s, op radio’s die de hele dag aanstonden. Voor veel fans hoorde het bij de soundtrack van hun jeugd: de tijd van eerste liefdes, schoolfeesten, posters op de muur en de overtuiging dat muziek alles kon zeggen wat je zelf nog niet durfde uit te spreken. Zijn stem werd een soort herkenningspunt in dat tijdperk — meteen te herkennen, onmogelijk te verwarren met iemand anders.
Wat zijn werk zo bijzonder maakte, was hoe hij spanning en kwetsbaarheid in hetzelfde refrein kon stoppen. Hij zong niet alleen een melodie; hij speelde een rol, zonder dat het nep werd. Daardoor kregen zijn nummers een dramatische kracht die verder ging dan de mode van het moment. Zelfs wanneer de muzieksmaak verschoof en nieuwe stromingen de hitlijsten overnamen, bleef die unieke combinatie van pop en theatrale emotie overeind…
Wordt vervolgd op de volgende pagina 
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
