Vastberaden liep Katja naar de woonkamer waar haar schoonouders sliepen, en begon hun spullen in te pakken. Elke minuut voelde als een eeuwigheid, maar ze kon niet stoppen.
— Katja, stop! — riep Sasja terwijl hij haar bij de arm pakte, als een klein kind dat niet begreep wat er gebeurde. — Je kunt dit niet met mijn ouders doen!
— Ik kan het wél, — Katja maakte zich los, haar tanden op elkaar geklemd, haar woede nog net onder controle. — En als je het er niet mee eens bent, kun je met hen meegaan.
— Wat? — Sasja deinsde achteruit. — Je stuurt mij weg?
— Nee, — schudde Katja haar hoofd. — Ik geef je een keuze. Of je blijft bij mij, met respect voor mijn regels, of je gaat met je ouders mee.
— Ondankbare! — riep Ljoedmila verontwaardigd, haar lippen strak samengetrokken. — We hebben alles met liefde gedaan, en zij…
— De spullen zijn gepakt, — onderbrak Katja haar. — Jullie hebben vijf minuten om het appartement te verlaten.
— En anders? — vernauwde Ljoedmila haar ogen spottend. — Bel je de politie?
— Ja, — antwoordde Katja kalm. — Geloof me, ik heb genoeg vastberadenheid om aangifte te doen wegens onrechtmatig verblijf.
— Sasja! — krijste Ljoedmila terwijl ze zijn arm vastgreep. — Doe iets!
Maar Sasja stond daar als aan de grond genageld, zijn blik schoot heen en weer tussen zijn vrouw en zijn ouders. Paniek stond in zijn ogen. Nog nooit eerder had hij zo’n keuze moeten maken.
— De tijd loopt, — zei Katja terwijl ze op haar horloge keek. Haar stem was niet langer vermoeid, maar vastberaden.
Ljoedmila deed haar mond open om iets te zeggen, maar Nikolaj pakte plotseling haar hand vast. Zijn stem was zacht, maar beslist:
— Kom, Ljoeda. We zijn hier niet welkom.
— Niet welkom?! — riep Ljoedmila uit, haar gezicht vertrokken van verontwaardiging. — Zo ga je niet met familie om! Sasja, zeg iets!
Sasja schoof zenuwachtig van het ene been op het andere, alsof hij niet wist waar hij heen moest. Hij vermeed de blik van zijn vrouw, en dat verontrustte haar — maar hij kon niet anders.
— Katja, moeten we dit echt zo laten eindigen? Kunnen we het niet gewoon bespreken… — zijn stem trilde als een snaar.
— Er valt niets te bespreken, — antwoordde Katja, en in haar stem klonk zo’n vastberadenheid dat het leek alsof de muren van het appartement opstonden om haar te beschermen. — Ik heb mijn beslissing genomen.
Ljoedmila en Nikolaj, als twee verbleekte spiegels van vroeger, pakten zwijgend hun spullen en liepen richting de deur. Bij de drempel draaide Ljoedmila zich nog één keer om, met tranen in haar ogen, hoopvol.
— Sasjenka, je laat ons toch niet in de steek?
Sasja stond verstijfd, zijn handen hulpeloos gespreid:
— Mam, ik… ik zal proberen met Katja te praten. Misschien kalmeert ze…
Toen de deur achter zijn ouders dichtsloeg, vulde de kamer zich met een loodzware stilte, als een storm die op het punt stond los te barsten. Sasja draaide zich naar zijn vrouw, en in zijn ogen stonden duizend vragen. Katja voelde een snijdende pijn, maar hield zich in.
— Luister, ik wilde niet dat het zo liep. Mijn ouders zaten echt in een moeilijke situatie… die renovatie…
— Welke renovatie, Sasja? — Katja keek hem moe aan. — Ze zijn er niet eens aan begonnen. Jouw ouders hebben gewoon besloten mijn huis over te nemen als een fort, en jij liet het toe!
— Zeg dat niet! — Sasja schoot uit zijn slof, alsof hij geraakt werd. — Ze bedoelden het niet slecht! Ze dachten dat samenwonen beter zou zijn.
— Beter voor wie? — Katja liet zich op de bank zakken. Het was alsof al haar kracht haar had verlaten. — Voor jou? Voor henzelf? Heeft iemand aan mij gedacht?
Sasja ging naast haar zitten, greep naar haar hand, zoekend naar een reddingslijn. Maar Katja was al te ver weg.
— Katjoesj, laten we het goedmaken. Ik zal met hen praten…
— Nee, Sasja, — haar stem was bijna een fluistering, maar zo vastberaden dat het zijn bloed deed stollen. — Het is te laat om nog iets goed te maken. Ik ga de scheiding aanvragen.
— Wat?! — Sasja sprong op, zijn ogen wijd opengesperd als iemand wiens wereld onder hem instort. — Om zoiets stoms?!
— Onzin? — Katja glimlachte bitter, met een kille, gekwetste ondertoon in haar stem. — Noem jij het onzin dat je jouw ouders de baas liet spelen in míjn huis? Dat je geen enkele keer voor mij opkwam? Je wist dat ze van plan waren hier voorgoed te blijven en je zei niets. Dat is geen vergissing, Sasja. Dat is verraad.
De volgende ochtend ging Katja naar de rechtbank. Haar handen trilden niet, want haar besluit was rotsvast. En toen ze thuiskwam, was er geen angst en geen spijt — alleen leegte en een gevoel van opluchting, alsof een loodzware deken van haar was afgegleden.
Sasja bleef heen en weer geslingerd worden tussen haar en zijn ouders. Hij kwam nog langs, stond in de deuropening met bloemen — als een oude gewoonte, een wanhopige poging om te doen alsof er nog iets te redden viel.
— Ik begrijp het nu, Katja. Laten we het nog één keer proberen?
Maar Katja was onwrikbaar, als een winterse wind.
— Nee, Sasja. Jij hebt jouw weg gekozen, en ik de mijne.
Na de scheiding leek het alsof het leven eindelijk ademhaalde. Katja begon naar het zwembad te gaan, veranderde haar uiterlijk, en hief zelfs het glas met vrienden — iets wat ze nooit durfde doen aan tafel onder het kritische oog van haar schoonmoeder. Alles waar ze ooit van droomde, maar nooit de moed voor had gehad.
Op een avond, zittend in haar fauteuil met een boek op schoot, besefte Katja dat ze zich niet kon herinneren wanneer ze zich voor het laatst zó levend had gevoeld.
— Vrijheid, — fluisterde ze, terwijl ze haar knusse huis rondkeek. — Dáár draait het om.
Haar telefoon ging af. De trilling haalde haar uit haar gedachten. Natuurlijk, het was Ljoedmila die weer probeerde te bellen.
Katja keek naar het scherm, maar nam niet op. Ze verwijderde het nummer. Haar hand beefde niet.
Dat hoofdstuk hoorde niet meer bij haar verhaal. Niet meer haar pijn.
Voor haar lag een nieuw leven. Een leven waarin niemand zich nog ongewenst in haar wereld kon dringen. Waarin zij zelf koos met wie ze was, en wie ze toeliet in haar hart.
En dat… dat was het allerbelangrijkste.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
