Het zwakke flikkerende lichtje was zo subtiel dat het volledig over het hoofd gezien had kunnen worden.

Het verscheen diep in de nacht, toen het huis in stilte gehuld was en de buitenwereld ver weg en gedempt aanvoelde. Aanvankelijk leek het niets meer dan een onschuldig teken – een klein lichtje van een systeem dat bedoeld was om bescherming te bieden. Toch was er iets aan dat niet klopte, alsof de kamer zelf stilletjes om aandacht vroeg. Vermoeidheid maakte langzaam plaats voor nieuwsgierigheid, en wat begon als een vluchtige blik veranderde in een moment van geconcentreerde aandacht. Vaak zijn het de kleinste signalen die de grootste betekenis hebben, geduldig wachtend om gezien te worden.