Het kasteel van Credit in Preston
Terwijl Gwen zich verdiepte in bestuurlijke politiek en zakelijke oorlogvoering, presteerde Preston uitstekend alsof succes zijn tweede natuur was.
Zijn « nieuwe leven » met Bianca zag er gelikt uit, maar onder de oppervlakte draaide het vooral om creditcards en geleende geloofwaardigheid.
Bianca had echte connecties – sociale connecties. Het soort connecties waarmee je op feestjes kon komen, niet waarmee je uit de financiële problemen kwam.
Prestons startup, Innova, verbrandde snel geld.
Hij had een investeerder nodig.
Een grote.
En de enige manier om er een te krijgen, was door gezien te worden als iemand die al aan het winnen was.
Daarom was het Founders & Financiers Golftoernooi zo belangrijk.
Preston werd gekoppeld aan een durfkapitalist genaamd Gregorio Sánchez.
Gregorio was niet luidruchtig. Dat hoefde ook niet. Zijn geld sprak voor zich.
Op de 18e hole bestudeerde Gregorio Preston met lichte verveling.
« Je geeft veel te veel uit, » zei Gregorio. « Wat is je back-up? Wat is je garantie? »
Preston forceerde een lach.
‘Mijn vrouw,’ zei hij snel. ‘Bianca. Haar vermogen, haar familie, geloof me, we staan er goed voor.’
Gregorio leek niet onder de indruk.
Preston raakte in paniek en deed wat hij altijd deed als hij in paniek was:
Hij trad op.
Hij begon over Gwen te praten.
‘Mijn ex,’ zei Preston, terwijl hij zijn stem verlaagde alsof het een grappige bekentenis was. ‘Een lief meisje. Geen ambitie. Nul. Ze staat nog steeds in dat kleine café tafels schoon te maken. Kun je je dat voorstellen? Ik moest die last van haar afbreken. Je kunt geen imperium opbouwen met ballast.’
Gregorio’s ogen bleven kalm.
Maar er veranderde iets in zijn uitdrukking – zij het slechts een klein beetje.
Preston merkte het niet.
Hij was te druk bezig zich machtig te voelen.
Ze liepen het clubhuis binnen waar op de televisies luid financieel nieuws werd uitgezonden.
Een krantenkop flitste voorbij:
ARTHUR PEMBROKE OVERLEDEN OP 92-JARIGE LEEFTIJD — EMPIRE IN ONZEKERHEID
En toen nog een:
GEHEIMZINNIGE ERFGENAAM GEVONDEN — ONTHULLING GEPLAND TIJDENS FILMARMONISCH GALA
Preston stopte midden in een stap.
‘Vijftig miljard?’ fluisterde hij.
Bianca nam een slokje van haar mimosa en haalde haar schouders op. « Waarschijnlijk een of andere lelijke Europese royalty. »
Preston luisterde niet.
Hij dacht: Als ik haar ontmoet… als ik met haar gezien word… als ik één foto met haar kan maken…
Zijn bedrijf kon met een handdruk gered worden.
‘Bianca,’ zei Preston dringend. ‘We moeten naar dat gala.’
Bianca rolde met haar ogen. « Het is uitverkocht. »
‘Het kan me niet schelen,’ snauwde Preston. ‘Bel je vader. Bel wie je ook moet bellen. We moeten in die kamer zijn.’
Preston wist namelijk niet dat de kamer al van iemand was aan wie hij wel eens een boodschappenlijstje gaf, alsof het een bestelling was.
Hij had geen idee dat het « anker » waar hij zo over opschepte, op het punt stond de krantenkop van zijn hele leven te worden.
