En tot slot: de ondertekeningsbijeenkomst.
Toen de pen naar me toe schoof, legde ik hem neer.
“Ik teken niet.”
Claudia drukte op een toets.
E-mails verschenen op het scherm. Datums. Opdrachten. Bewijsmateriaal.
Tomás stond daar, woedend maar beheerst. Getuigen omringden hem.
Voor het eerst zei de onzichtbare vrouw nee.
Zijn zelfbeheersing stortte niet in door het lawaai.
Het stortte in stilte in elkaar.
Die avond pakte ik een kleine koffer in.
Geen sieraden. Geen jurken.
Alleen documenten – en mijn naam.
Het instinct dat me die ochtend redde, was geen geluk.
Het was een ervaring.
En als je er eindelijk naar luistert,
wordt het vrijheid.
Geen gerelateerde berichten.
