‘Wees voorzichtig,’ fluisterde ze.

Zijn kus was kort en koud, meer transactie dan tederheid. Hij pakte zijn tas en vertrok en zei haar niet te wachten.

De deur dicht. De stilte snelde naar binnen.

Isabel stood still, then crossed the room and pulled back the curtain. She watched his taillights fade into swirling snow. Zurich was a convenient lie—cold, efficient, believable.

De waarheid was Baqueira Baret. En hij ging niet alleen.

Ze wierp een blik op het peperkoekdorp. Mateo had een klein hondenhok gemaakt voor hun hond, Roco. Alejandro had het eerder verpletterd zonder het zelfs maar te merken.

Isabel heeft haar zus niet gebeld. Ze heeft geen vriend gebeld. Zij belde de enige persoon die ertoe deed.

De lijn ging twee keer.

‘Praat met me,’ zei een scherpe stem – Elizabeth Croft, de meest gevreesde echtscheidingsadvocaat in Spanje.

De warmte van Isabel is verdwenen. ‘Hij is weggegaan,’ zei ze. “Hij denkt dat ik Zürich geloof. Hij gaat naar de Pyreneeën met Beatriz Moreno.”

‘Een cliché,’ antwoordde Croft. “Goed. We zijn duidelijk om verder te gaan. Papieren zijn klaar. Processervers zijn aanwezig. Hoe zit het met de rekeningen?”

Isabel zat aan haar bureau, opende haar laptop en staarde naar een spreadsheet waarvan Alejandro nooit had geweten dat die bestond.

‘Ze zijn er klaar voor,’ zei ze. “Nieuwe routeringsnummers. Vertrouwensoverdrachten om 9.01 uur.’

“Op het moment dat banken opengaan”, bevestigde Croft. “Hij wordt om 9.30 uur in zijn hotel geserveerd. Vrolijk kerstfeest, Alejandro.’

Isabel keek naar een lachende familiefoto op haar bureau, nu niets anders dan decoratie. Toen ging ze aan de slag.

Her suspicion hadn’t begun with a whispered rumor. It began with a number.

Zes maanden eerder merkte Isabel een transfer van € 75.000 van het vertrouwen van haar ouders naar een onbekend bedrijf: Moreno Group SL. Alejandro - die "helpend" het vertrouwen beheerde - lachte het af als een slimme investering die verbonden is aan duurzame technologie. Hij klonk overtuigend, zelfs aanhankelijk.

Hij loog.

Isabel onderzocht zoals ze deed bij het inspecteren van dragende muren: grondig, rustig, zonder drama. Moreno Group SL is nieuw geregistreerd. Het adres was een gehuurd kantoor. De naam leidde terug naar Beatriz Moreno - 28, ambitieus en in dienst van een rivaliserend bedrijf.

Toen kwam de foto: Beatriz lachend op een boot. De man naast haar droeg Alejandro’s kenmerkende Breitling – een jubileumcadeau. De foto werd getagd in een weekend dat hij had beweerd dat hij op een retraite was.

De affaire heeft Isabel niet vernietigd. Het verduidelijkte haar.

Omdat het geld er meer toe deed dan de romantiek. Dit was niet alleen valsspelen. Het was diefstal - met behulp van de rijkdom van haar familie om geheimen te financieren.

Dus documenteerde ze alles. Nieuwe apparaten. Brander telefoon. Afzonderlijke rekeningen. Een ontmoeting met Elizabeth Croft, wiens kantoor minder als een advocatenkantoor voelde en meer als een oorlogskamer.

“I’m not here to save my marriage,” Isabel told her. “I’m here to end it—and I’m not losing the house I built or a single euro he stole.”

Maandenlang leefde Isabel twee levens. Overdag speelde ze de toegewijde vrouw - gastheer, vrijwilligerswerk, vakanties plannen. 's Nachts traceerde het forensisch team van Croft het geld.

The €75,000 was only the beginning.

Alejandro had een web van shell-bedrijven gebouwd en niet alleen fondsen afgeleid van Isabel's trust, maar ook van klanten. Het was geen onvoorzichtigheid. Het was een ingeperkt Ponzi-schema. Zürich was altijd al een excuus geweest; nu was het een paniekbeweging. Hij werd roekeloos omdat de muren dichterbij kwamen.

Twee weken voor Kerstmis ontving Isabel bewijs: business-class tickets naar Lleida onder Alejandro en Beatriz, een luxe reservering in Baqueira, een slee diner voor twee op eerste kerstdag.

Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !