«Hoe de schoonmoeder met een stapel bonnetjes kwam en haar schoonzoon haarfijn uitlegde wie het gezin al die vijftien jaar werkelijk onderhield»
Nina zette de wijnglazen op tafel toen ze de bel hoorde. Ze streek de tafelloper glad, wierp een blik op de gedekte tafel en knikte tevreden voordat ze de deur ging openen.
— Mam! — riep Nina en omhelsde de vrouw die in een elegant donkerblauw jurkje op de drempel stond.
— Dag, lieverd, — Galina Petrovna kuste haar dochter op de wang en overhandigde een grote tas. — Jouw lievelingstaart met appel en kaneel. Nog warm.
— Je weet dat dat niet nodig was, — glimlachte Nina terwijl ze de geur van het verse gebak opsnoof. — Sergej klaagde laatst nog dat ik helemaal verleerd ben te bakken.
— Ach wat, — snoof Galina Petrovna terwijl ze het appartement binnenstapte. — Jij hoeft je niet ook nog met taarten bezig te houden. Je hebt al werk genoeg. Trouwens, waar is mijn schoonzoon-criticus?
— Onder de douche, — zei Nina terwijl ze de tas van haar moeder overnam. — Hij kwam laat thuis van zijn werk, pas een halfuur geleden. Het feest had bijna niet doorgaan.
— Wat voor feest? — Galina Petrovna trok haar jas uit en schikte haar kapsel voor de spiegel.
— Mama! — Nina keek verbaasd. — Vijftien jaar samen is niet niks. We besloten het in kleine kring te vieren.
— O ja, natuurlijk, — knikte Galina Petrovna verstrooid terwijl ze uit haar tas een mapje haalde. — Helemaal vergeten. Sorry, lieverd. Er komt de laatste tijd van alles op me af.
Nina keek aandachtig naar haar moeder. Op haar vijfenzestigste zag Galina Petrovna er nog steeds geweldig uit — een slank figuur, verzorgde handen, lichte make-up. Alleen haar ogen verrieden vermoeidheid en een zekere verborgen onrust.
— Is er iets gebeurd? — vroeg Nina zacht terwijl ze haar hielp aan tafel plaats te nemen.
— Niets bijzonders, — wuifde Galina Petrovna weg. — Gewone pensioenperikelen. De huur stijgt, medicijnen worden duurder. Gelukkig heb ik altijd wat opzijgezet, anders weet ik niet hoe ik nu zou rondkomen.
— Mam, je weet dat we altijd bereid zijn te helpen, — Nina legde haar hand op moeders schouder.
— Ik weet het, ik weet het, — glimlachte Galina Petrovna. — Maar voorlopig red ik me nog. Laten we het over iets prettigers hebben. Hoe gaat het met de kinderen?
— Masja heeft haar scriptie uitstekend verdedigd en denkt nu aan een master. Dima is de ster van zijn technische school — de docenten voorspellen hem een grote toekomst. Alleen krijgen we ze nauwelijks nog thuis. Ze hebben allebei hun eigen leven.
— Helemaal volwassen, — zuchtte Galina Petrovna. — Wat gaat de tijd toch snel…
Op dat moment kwam Sergej uit de badkamer — een lange man met een vleugje grijs bij de slapen. Hij droeg een frisse overhemd en pantalon, en er hing een geur van dure parfum om hem heen.
— Galina Petrovna! — riep hij breed glimlachend. — Wat fijn u te zien. U wordt steeds jonger!
— Dag, Sergej, — knikte Galina Petrovna beheerst. — Gefeliciteerd met jullie jubileum.
— Ja, vijftien jaar, — zei Sergej terwijl hij Nina omhelsde. — Alles gaat op rolletjes, nietwaar, lieverd?
Nina glimlachte wat gespannen, maakte zich snel los en begon de tafel verder in te dekken.
— Ik open de wijn wel, — zei ze, op weg naar de keuken.
— Zal ik helpen? — vroeg Galina Petrovna.
— Blijf zitten, mama, rust uit. Ik doe het zelf.
Toen Nina verdwenen was in de keuken, liet Sergej zich op een stoel tegenover zijn schoonmoeder zakken.
— Hoe gaat het met de gezondheid? — vroeg hij. — Nina zei dat u bij de cardioloog bent geweest.
— Voor mijn leeftijd gaat het, — haalde Galina Petrovna haar schouders op. — Hij schreef een heleboel pillen voor, waarvan ik de helft niet neem. Wat weten die dokters nou?
— U moet uw gezondheid niet zo verwaarlozen, — zei Sergej vermanend. — Op uw leeftijd telt elke dag.
Galina Petrovna trok haar wenkbrauwen op, maar zweeg. Ondertussen kwam Nina terug met een fles wijn en begon die in te schenken.
— Laten we drinken op ons, — stelde Sergej voor terwijl hij zijn glas hief. — Op vijftien jaar die voorbijvlogen als één dag.
— Op jullie, — stemde Galina Petrovna in en nipte van haar glas. — Dat het zo mag doorgaan.
Nina glimlachte en nam een slok. Op tafel stond een salade olivier, vleeswaren, en in de oven stond het hoofdgerecht bijna klaar.
— Hoe gaat het op je werk, Sergej? — vroeg Galina Petrovna. — Nina zei dat je promotie eraan komt.
— Ja, dat is zo goed als rond, — Sergej ging rechter zitten, duidelijk blij dat het gesprek over zijn successen ging. — Binnenkort leid ik de afdeling. Mijn salaris stijgt met zo’n dertig procent.
— Geweldig, — knikte Galina Petrovna. — En jij, Ninoetsjka? Hoe gaat het met jouw boekhouding?
— Alles bij het oude, — haalde Nina haar schouders op. — Cijfers, rapporten, belastingaangiftes. Niets bijzonders.
— Maar wel stabiel, — voegde Sergej eraan toe. — En dicht bij huis. In tegenstelling tot mij, ik moet elke dag door de hele stad reizen.
— Nina hield altijd al van stabiliteit, — zei Galina Petrovna warm. — Zelfs op school was ze zo — zorgvuldig, verantwoordelijk.
— Ja, ze is heel degelijk van karakter, — stemde Sergej toe. — Niet zoals sommige van mijn collega’s. Stel u voor, Galina Petrovna, één medewerkster is er in één jaar in geslaagd drie keer te trouwen! Hoe vindt u dat?
— Iedereen heeft zijn eigen leven, — antwoordde Galina Petrovna diplomatiek.
— Ik heb gevulde paprika’s gemaakt, — zei Nina terwijl ze opstond. — Ik haal ze nu uit de oven.
— Nina is bij ons een echte gastvrouw, — zei Sergej trots terwijl hij de glazen bijvulde. — Ze redt alles: werk, huis en kinderen.
— Zo was ze al van jongs af aan, — knikte Galina Petrovna. — Ik herinner me nog dat ze in de tiende klas tegelijk uitstekende cijfers haalde én op haar jongere broer paste, terwijl ik op twee banen werkte.
— Ja, zwaar moet dat zijn geweest na de dood van Nikolaj Ivanovitsj, — zei Sergej meelevend. — In je eentje twee kinderen grootbrengen.
— We zijn er op de een of andere manier doorheen gekomen, — Galina Petrovna perste haar lippen samen. — We waren de eersten niet en de laatsten ook niet.
Nina keerde terug met een schaal dampende gevulde paprika’s, zette de borden neer. Het diner verliep daarna wat ongedwongener — ze spraken over de kinderen, vakantieplannen en het laatste nieuws.
— Trouwens, Sergej, — legde Galina Petrovna haar vork neer. — Nina zei dat jullie van plan zijn om te verhuizen?
— Ja, we denken aan een driekamerappartement in een nieuwe wijk, — leunde Sergej achterover. — Deze tweekamer is ons te klein geworden. En de buurt is ook niet meer wat het was. De prijzen zijn gestegen, maar met een hypotheek is het goed te doen.
— Een hypotheek? — fronste Galina Petrovna. — Op jullie leeftijd zulke schulden aangaan?
— Mama, we zijn pas veertig, — wierp Nina zacht tegen. — Zo oud is dat niet.
— Ik vind juist dat een hypotheek een uitstekende oplossing is, — zei Sergej, duidelijk geïrriteerd. — Dan wonen we nu in een mooi appartement, en niet pas tegen onze pensioenleeftijd.
— Iedereen beslist voor zichzelf, — haalde Galina Petrovna haar schouders op. — Ik ben altijd tegen schulden geweest.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
