“Ellos a ti también,” le dije. “¿Por qué realmente quería que me quedara?” preguntó. “¿Es solo por los niños?”
Mi corazón se aceleró. Este era el momento de la verdad, y tenía que ser honesto. “No, no es solo por los niños. Tú me haces querer ser mejor. Me desafías a ver más allá de mi propio privilegio y a prestar atención a la gente que me rodea. Me inspiras con tu fuerza y amabilidad. Y sí, me preocupas como algo más que una empleada.”
Zijn ogen werden steeds breder. “Ik vraag je nergens om”, voegde ik er snel aan toe. “Ik ben gewoon eerlijk, zoals je vroeg. Maar wat er ook tussen ons gebeurt, ik wil dat je weet dat je ertoe doet. Het is niet onzichtbaar. Niet voor mij.’
Xóchitl estuvo en silencio. “Yo también me preocupo por usted,” dijo. “Estoy confundida y abrumada, pero me preocupo. Y eso me asusta. Venimos de mundos completamente diferentes. ¿Qué clase de futuro podríamos tener?”
“Het soort toekomst dat we samen opbouwen?” Ik vroeg het. “Eén gebaseerd op eerlijkheid, respect en oprechte genegenheid? Als dat is wat we allebei willen. Ik wil haar beter leren kennen. Ik wil je vertrouwen volledig verdienen. Ik wil zien of wat we allebei voelen echt kan worden.”
Xóchitl sonrió, una sonrisa pequeña y tímida que me hizo latir el corazón. “De acuerdo. Veamos qué pasa. Pero despacio. Necesitamos ser cuidadosos. Sus hijos son lo primero.” “Siempre. Ellos son lo primero para los dos. Entonces, tal vez tengamos una oportunidad.” Asentí.
Toen ik naar het hoofdgebouw ging, voelde ik me lichter dan ik me in maanden had gevoeld. Xóchitl bleef. Ik vertrouwde mezelf nog niet, maar ik gaf mezelf een kans om dat vertrouwen te verdienen. Het was meer dan hij verdiende. Voor het eerst in jaren voelde ik tastbare hoop voor de toekomst. Een toekomst die ik had gevonden in het verkleden, liegen, ontmantelen van mijn perfecte leven. Een toekomst die meer waard was dan al mijn zaken. Een toekomst die een bescheiden tuinman me gevonden had
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
