— Sasja heeft ons verteld dat je achter onze rug om een appartement wilt kopen. Hoe noem je dat? Ben je een einzelgänger?
— Helemaal niet. Sasja en ik willen een gezamenlijk appartement kopen voor ons beiden. Waarom een einzelgänger?
Sasja en Lena waren beide vierentwintig toen ze trouwden. Jong, verliefd, vol hoop en… met een klein budget. Ze hadden nog geen eigen appartement, en na het huwelijk apart gaan wonen leek hen dom. Toen stelde Sasja voor:
— We wonen bij mijn moeder. Ze hebben drie kamers. Wij in één, de ouders in een andere. Alles komt goed.
Lena twijfelde, maar verliefdheid dooft bekendelijk elk gezond verstand. Bovendien was Ljudmila Ivanovna bij de eerste ontmoeting vriendelijk en glimlachend. Taartjes, thee met zelfgemaakte jam, warme omhelzingen — ze leek de ideale schoonmoeder. Dmitri Anatoljevitsj, hoewel een gereserveerde man, accepteerde zijn schoondochter meteen.
In het begin ging alles goed. Lena probeerde zich niet met andermans zaken te bemoeien, hielp in het huishouden, dweilde de vloeren, kookte eten. Ljudmila Ivanovna nam haar soms bij de arm, vertelde familieverhalen en deelde recepten. Bovendien maakten zij en Sasja ’s avonds geen lawaai en gingen altijd vóór elf uur naar hun eigen kamer, zodat de ouders konden slapen of hun eigen zaken konden doen.
Maar na een half jaar merkte Lena dat de grenzen langzaam vervaagden. Haar schoonmoeder begon zonder te kloppen de kamer binnen te komen, legde spullen in hun kast over terwijl Lena en Sasja niet thuis waren. Bovendien waste ze soms de borden opnieuw die Lena net had afgewassen. En Sasja wuifde dat altijd weg en zei: “Geduld, het zijn mijn ouders.”
Na een jaar begon Lena te denken aan de aankoop van een eigen appartement. Zeker nu haar ouders onlangs het oude zomerhuis van haar grootmoeder hadden verkocht en beloofd hadden haar de opbrengst te geven om in een appartement te investeren.
Tegelijkertijd zei Ljudmila Ivanovna een maand geleden opgewekt tijdens het avondeten:
— Marina komt bij ons. Mijn nichtje uit het dorp. Ze wil naar school, maar zolang ze nog niet is aangenomen heeft ze geen plek om te wonen. Ze blijft daarom één of twee weekjes bij ons.
Sasja knikte zonder van zijn eten op te kijken. Lena luisterde zwijgend naar de verhalen van haar schoonmoeder over wat voor een geweldig meisje haar nichtje was. Maar al die verhalen bleken loos toen Marina op de drempel stond met felroze haar en een opvallende make-up. Ze droeg twee tassen met spullen en kreeg een plekje in de woonkamer. Marina zat de hele dag op haar telefoon en leek verder niets nodig te hebben in het leven.
Lena keek ernaar en kalmeerde zich. Een meisje is een meisje, niets bijzonders. Het enige dat haar stoorde, waren Marina’s nachtelijke videogesprekken. Ze kon urenlang onophoudelijk praten, en dat was goed te horen door de dunne muren van het flatgebouw.
Recentelijk, toen Lena van werk thuiskwam, hoorde ze haar schoonmoeder telefoneren:
— Natuurlijk, Valechka! Geen probleem! Kom maar!
En toen werd Lena achterdochtig. Dat “kom maar” klonk niet als een normale uitnodiging voor het avondeten. Ze had gelijk: twee dagen later kwam Ljudmila Ivanovna’s zus, Valentina, in het appartement wonen.
— Dit is mijn zus, Valentina Ivanovna, — straalde de schoonmoeder terwijl ze haar aan haar schoondochter voorstelde. — Ik kon Marina hier niet alleen laten, dus kwam zij.
Valentina Ivanovna bleek het tegenovergestelde van haar dochter: luidruchtig en energiek. Al in de eerste nacht lag Lena onder de deken met een kussen op haar hoofd — de twee zussen bespraken hun familie in de keuken, lachten en huilden. Alles duurde tot twee uur ’s nachts.
Lena werd wakker van de harde trilling van de wekker. Het voelde alsof ze niet geslapen had. In de keuken zag ze Sasja koffie drinken en iets op zijn telefoon bekijken. Lena zuchtte luid en ging naast hem zitten. Achter de muur hoorde ze gesnurk.
— Het is hier al benauwd, en je moeder besloot nog iemand bij ons te zetten? — wierp Lena geïrriteerd.
— Ja… dat klopt… tante Valja is vaak bij ons, — zei haar man.
— Zo vaak dat het in een jaar de eerste keer is.
— Geen zorgen. Ze gaat binnenkort weer weg… Maak je geen zorgen, — probeerde Sasja zijn vrouw gerust te stellen.
— Dat zou fijn zijn…
Maar de tweede, derde en vierde nacht gebeurde hetzelfde. Alleen sliep Lena nu niet alleen slecht — ze kwam op het werk met wallen onder haar ogen en haalde nauwelijks al haar taken. Sasja zag het als een “tijdelijk ongemak.” Zelf speelde hij ’s nachts games en bleef kalm als een slang.
Lena zweeg en verdroeg het — het was niet haar plek om regels op te leggen in het appartement van iemand anders. Het enige wat ze kon doen, was haar man voorstellen verder te gaan en een eigen appartement te kopen. Desnoods met hypotheek, maar dan hun eigen plek. Soms wilde ze gewoon even stilte hebben in een eigen huis.
Ze drong aan op de aankoop, maar Sasja wuifde het weg. Hij had zijn hele leven in het appartement van zijn ouders gewoond en iets nieuws maakte hem echt bang. Toen zei Lena dat ze zelf naar mogelijkheden zou gaan kijken.
Lena besloot dat als Sasja geen verantwoordelijkheid kon nemen, zij alles zelf maar zou regelen. Eerst bladerde ze tijdens de lunchpauze op het werk door advertenties op haar telefoon, thuis — vlak voor het slapen. Kleine studio’s aan de rand van de stad, zonder luxe renovatie, maar met een reële kans op aankoop. Daar zou niemand zomaar binnenstormen en hun regels opleggen.
Voor Lena was het kopen van een eigen appartement een logische vervolgstap van het huwelijk. Op een avond, bij een kopje thee, zei ze rechtuit tegen haar man:
— Ik ben begonnen met zoeken. We kunnen een kleine studio in oudere wijken kopen.
Sasja geeuwde en gebaarde:
— Doe maar wat je wilt. Je kunt je toch niet overtuigen.
Lena zei niets. Haar moeder, Svetlana Viktorovna, had een maand eerder al een schenking voor haar dochter geregeld van het geld dat ze had gekregen na de verkoop van het oude zomerhuis van haar grootmoeder. Voor de aanbetaling was dat meer dan genoeg.
— Ik heb geld voor de aanbetaling, — zei Lena de volgende week terwijl ze een afdruk van een advertentie voor een klein appartement in een vijf verdiepingen tellend gebouw aan Sasja overhandigde. — De rest doen we via hypotheek en betalen we samen.
Sasja keek verbaasd:
— Vanwaar?
— Mama heeft gegeven. Dat maakt niet uit. Het belangrijkste is dat we het kunnen. Genoeg gehuurd als huurders.
— Ik voel me geen huurder. Het zijn alleen jouw problemen…
— We zijn getrouwd en moeten alles samen doen. Of wil je tot je oude dag bij je moeder blijven wonen?
Hij wist geen antwoord, maar in zijn ogen verscheen een flikkering van goedkeuring. Toch bleef het nieuws niet lang binnen hun relatie. Een paar dagen later, toen Lena na werk bleef hangen, kwam Sasja eerder thuis en liep recht in de armen van Valentina Ivanovna, die zat te wachten op “verse roddels”.
— Nou, Sasja, hoe bevalt het gezinsleven? Vertel, wees niet verlegen. Terwijl Lena er niet is, kun je de waarheid wel zeggen, — giechelde ze en klopte hem op de schouder.
— Alles is goed. We willen alleen een appartement kopen, — zei hij nonchalant, niet wetende welk tumult deze opmerking zou veroorzaken.
— Wat?! — riepen beide zussen bijna tegelijkertijd.
— Ben je gek geworden?! — riep Ljudmila Ivanovna, terwijl ze haar hand op haar hart legde. — Waar ga je heen?! Wij hebben alles hier! Driekamer, licht, water, verwarming! Waar zouden jullie heen moeten?! Er is hier genoeg plek! Niemand hindert jullie!
— Ja, natuurlijk, — vulde Valentina Ivanovna aan. — Weet je waarom Lena dat doet? Om jou later te dumpen en in je eigen huis een affaire met een andere man te beginnen! Tegenwoordig zijn ze allemaal zo sluw. Zodra ze een woning hebben — dag lieve jongen!
— Mama, tante Valja… — begon Sasja, maar zijn woorden werden overstemd door de opgewonden monologen, zuchten en speculaties van de vrouwen.
Die avond, toen Lena thuiskwam, trof ze een “familieraad” in de keuken aan. Alle drie keken ze tegelijk naar haar. Op dat moment begreep Lena dat er iets mis was.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
