— Het is genoeg geweest. Wegwezen uit mijn huis, — Lena hield het niet meer uit en joeg haar schoonmoeder, voor het oog van alle gasten, bij de tafel vandaan.
Lena werd om zes uur wakker, hoewel de wekker op zeven stond. Haar hart bonsde alsof ze zich niet gewoon op de verjaardag van haar man voorbereidde, maar op een examen waarvan haar hele leven afhing. Dima werd dertig. Twintig gasten. En daaronder — Alla Viktorovna, haar schoonmoeder.
Naast haar lag Dima te snurken, zijn armen boven op het dekbed gespreid. Morgen moest hij weer werken, maar gisteravond was hij tot laat bezig geweest met de beamer, om een presentatie met jeugdfoto’s in te stellen. Lena wurmde zich voorzichtig onder zijn hand vandaan en liep naar de keuken. De kat, Marsik, wreef langs haar benen en miauwde eisend.
— Ja, ja, meteen, — fluisterde Lena terwijl ze brokjes in zijn bakje deed.
Ze deed de koelkast open en begon de producten eruit te halen: vlees voor de stoofschotel, groenten voor de salades, room voor de taart. Alles had ze van tevoren gekocht, in de beste winkels. Ze had de helft van haar bonus eraan uitgegeven. Dima had voorgesteld om een cateringbuffet te bestellen, maar Lena had geweigerd. Ze kon Alla Viktorovna geen extra aanleiding tot kritiek geven.
“Zelfs koken voor haar zoon vindt ze teveel moeite,” zou Lena haar ongetwijfeld horen zeggen.
Tegen acht uur rook de keuken al naar geroosterd vlees en op tafel stonden schotels met vleeswaren en hapjes netjes uitgestald. Lena maakte haar stoofschotel — haar specialiteit, volgens het recept van haar oma — toen Dima in de deuropening verscheen.
— Len, waarom ben je zo vroeg op? — Hij geeuwde en rekte zich uit. — Ik had je kunnen helpen.
— Ga jij maar slapen. Jij viert vandaag feest.
— Wij, — verbeterde hij haar en sloeg zijn armen van achteren om haar heen. — Maak je niet zo druk. Het komt goed.
Lena leunde tegen hem aan en voelde hoe de spanning iets wegebde. Dima wist haar altijd rustig te maken. Precies daarom was ze vier jaar geleden verliefd op hem geworden — omdat ze zich bij hem veilig voelde. Zelfs wanneer er een storm woedde in de gedaante van zijn moeder.
Alla Viktorovna had hun relatie vanaf dag één niet geaccepteerd. Nou ja: ze had Lena niet geaccepteerd. Voor Lena had Dima een vriendin gehad — Oksana, rustig, huiselijk, dromend van kinderen en een warm gezinsnest. Alla Viktorovna was dol op haar en had de bruiloft al in gedachten. En toen verscheen Lena — met een rechtenstudie, met ambities, met werkdagen tot negen uur ’s avonds. En Dima werd zo verliefd dat hij alles om zich heen vergat.
— Een ambitieuze trut, — had haar schoonmoeder destijds gesnauwd toen ze over zijn uitverkorene hoorde. — Een carrièrejager. Ze heeft mijn jongen zijn hoofd op hol gebracht.
Sindsdien waren er drie jaar voorbij. Ze waren getrouwd. Eerst huurden ze een appartement, daarna namen ze een hypotheek. Lena werd senior jurist bij haar bedrijf. En Alla Viktorovna had zich nog steeds niet neergelegd bij de situatie.
Bij elke familiebijeenkomst — de verjaardag van haar schoonvader, Nieuwjaar, Pasen — vond ze een manier om haar schoondochter een steek onder water te geven. Eerst waren het toespelingen: “Oksana bakte zo’n taart, om je vingers bij af te likken,” of “Dima kwam vroeger veel eerder thuis, en nu zit hij altijd maar op zijn werk, want thuis wacht toch niemand.” Daarna werd het erger: “Wanneer geven jullie ons eindelijk kleinkinderen? De jaren vliegen voorbij,” en “Carrière is leuk en aardig, maar je moet ook aan je gezin denken.”
Lena hield zich in. Ze vermeed ontmoetingen met haar schoonmoeder waar dat kon. Maar familieaangelegenheden ontlopen kon niet.
En vandaag zouden al die mensen naar hun huis komen. Naar hún huis. En Lena moest de perfecte gastvrouw zijn. Ze moest bewijzen dat ze hun zoon waard was.
Tegen vier uur straalde het appartement van netheid, de tafel kreunde onder de schalen, en Lena — omgekleed in een nieuwe jurk, streng maar elegant, donkerblauw — begroette de eerste gasten. Dima’s collega’s kwamen, zijn neven met hun vrouwen, tante Masha met oom Serjozja. Iedereen bracht cadeaus mee, bloemen, flessen. Ze lachten, omhelsden de jarige.
Alla Viktorovna kwam als laatste binnen, samen met haar man Viktor Stepanovitsj. Ze droeg een strak mantelpak en haar lippen stonden afkeurend op elkaar geperst. Dima snelde naar hen toe om hen te omhelzen.
— Mam, pap! Eindelijk!
— Goedenavond, — zei Alla Viktorovna terwijl ze de hal opnam met haar blik. — Ach, wat een rommel bij jullie. Schoenen staan zo slordig in de gang. En de kat loopt weer overal rond. Dimotsjka, je weet toch dat ik allergisch ben.
Lena slikte. De schoenen stonden keurig op het rek; alleen hadden de gasten de hunne ernaast gezet. En Marsik lag rustig te dutten op de vensterbank, zelfs niet in de buurt van de voordeur.
— Mam, het is prima, — zei Dima, maar zijn stem klonk al minder vrolijk. — Kom, ga aan tafel.
Viktor Stepanovitsj glimlachte wat ongemakkelijk naar Lena.
— Goedenavond, Lenotsjka. Hoe is het?
— Goedenavond. Alles goed, dank u.
Ze gingen de woonkamer in, waar de gasten al aan de grote tafel plaatsnamen. Lena liep heen en weer, zette salades neer, schonk drankjes in. Dima zette muziek op en begon een verhaal uit zijn studententijd te vertellen. Iedereen lachte.
Alla Viktorovna zat op de ereplaats naast haar zoon en raakte geen enkel gerecht aan.
— Is er iets mis? — vroeg Lena uiteindelijk, toen ze zag hoe haar schoonmoeder haar bord weg schoof.
— Nee hoor, alles is prima, — glimlachte Alla Viktorovna op zo’n manier dat het overduidelijk was dat niets prima was. — Ik ben alleen bang dat ik me straks niet lekker voel. Ik heb een gevoelige maag, begrijp je. Ik ben niet gewend aan… experimenten.
Er viel een ongemakkelijke stilte. Tante Masha verslikte zich in haar compote. Een van Dima’s neven staarde naar zijn bord.
— Mam, — zei Dima zacht. — Lena heeft de hele dag gekookt.
— Ik zeg toch niets! — Alla Viktorovna spreidde haar handen. — Ik stel gewoon een feit vast. Ik heb een dieet nodig. En hier zit zoveel mayonaise, kruiden. Oksana maakte altijd lichte gerechten, weet je nog?
Lena voelde hoe woede in haar opborrelde. Ze kende Oksana alleen van de familiefoto’s die Alla Viktorovna nog steeds op het dressoir had staan. Een lieve, mollige meid met een vriendelijk gezicht en een volkomen lege blik.
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
