– Uit de kast. Geen beste verstopplek, als je vrouw de lenteschoonmaak doet – antwoordde ik bitter. Wie had gedacht dat het verhaal van ons huwelijk in een schoenendoos zou passen?
Hij antwoordde niet. Zijn hoofd boog zich.
– Ik heb de scheiding aangevraagd. Je krijgt morgen een oproep – zei ik kalm, alsof ik een punt zette na acht jaar samenleven.
– Ljuba! Doe me dit niet aan! Ik zal alles goedmaken! Ik los het allemaal af!
– Met wat? Een nieuwe lening? Of heb je dat al met je moeder overlegd?
Hij ijsbeerde door de keuken als een acteur zonder tekst. Ik keek naar hem. Waar was het berouw? De spijt? Alleen uitputting bleef over. Alsof ik het laatste deel van een slechte serie bekeek.
– Ik zal vertrekken. Ik kom mijn spullen halen als je er niet bent – voegde ik toe. – Als je tenminste nog werk hebt.
– Je kunt me niet zomaar achterlaten! – greep hij mijn arm.
– Laat me los, Daniil. Je hebt niets meer over mij te zeggen. Mijn geld is veilig – ik veegde zijn hand van me af als stof van mijn schouder.
Hij vertrok met een klap van de deur. Ik pakte mijn koffers. Acht jaar – in twee tassen.
Laat in de nacht kwam hij terug. Hij rook naar alcohol en verloren hoop. Blijkbaar wist zijn moeder het al.
– Ljuba, we moeten praten…
– Waarover? Over drie jaar bedrog? Over jullie ‘renovatie’ met mijn dromen?
– Ik wilde het oplossen… Eerst een kleine lening… toen nog één… het liep uit de hand…
– En je dacht dat verzwijgen beter was?
– Ik was bang. Dat je me zou verlaten. Dat je het niet zou begrijpen.
– En nu?
Hij keek me aan. Rode, lege ogen.
– Het is nu te laat, hè?
Ik ging naar de slaapkamer. Hij bleef op de bank. We sliepen allebei niet.
’s Ochtends kwam de deurwaarder met de dagvaarding. Hij keek ernaar alsof het in het Chinees stond.
’s Avonds kwam zij – Jevgenia Lwowowna. Ze stormde naar binnen zonder te kloppen, doordrenkt van parfum en verontwaardiging.
– Wat doe jij nu? Je maakt het gezin kapot! Dit doe je je man aan?!
Ik was mijn spullen aan het inpakken. Zij begon haar bekende melodie:
– Iedereen heeft tegenwoordig schulden! Dat gaat wel over! Een echte vrouw steunt haar man!
– Ik heb geen schulden. En ik ga ze ook niet maken – antwoordde ik kalm.
– Welke schulden? Ik weet nergens van!
– Echt? Wie zei hem nog een lening te nemen? Wie rekende op mijn spaargeld alsof het haar eigendom was?
Ze plofte dramatisch neer op een stoel, als een tragische heldin. Maar ik was al lang niet meer onder de indruk.
– Alleen voor wat echt nodig was! Het dak lekte, de leidingen waren oud…
– Een miljoen? Gouden leidingen?
– Ik red me altijd wel – siste ze.
– En daarom moesten wij je verleden betalen? – ik hield haar de documenten voor. – U wist van de incassobureaus. Maar u ging door, omdat u wist dat ik niets wist. Nu weet ik het.
De echtscheiding verliep razendsnel. Alle schulden stonden op zijn naam. We hadden geen gezamenlijk eigendom. De rechter stelde nauwelijks vragen.
Een maand later verhuisde ik naar een klein appartement. Ik had nog spaargeld – maar ik kon het niet aanraken. Alsof elk biljet doordrenkt was van verraad.
Daniil trok bij zijn moeder in. Hij gaf zijn baan op – zijn werkgever had genoeg van de telefoontjes van deurwaarders.
Een jaar ging voorbij. Nog steeds…
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
