‘Waarom slaap je hier?’ fluisterde ik scherp.
Hij keek op, moe maar kalm.
« Ze huilde weer. Ik ging naar haar toe om haar te troosten, en ik moet in slaap gevallen zijn. »
Het klonk redelijk, maar er roerde zich iets in me – een zwaar, onrustig gevoel, zoals de warme, stille lucht voor een zomerstorm.
De camera
. Ik was bang.
Niet alleen bang om het vertrouwen in mijn man te verliezen, maar bang voor iets ergers – iets wat geen enkele moeder zich ooit wil voorstellen.
Daarom besloot ik een kleine camera in de hoek van Emma’s kamer te verstoppen.
Ik vertelde Evan dat ik de beveiliging van ons huis moest controleren, maar in werkelijkheid hield ik hem in de gaten.
Die avond zette ik mijn telefoon aan om de opnames te bekijken.
Rond twee uur ‘s nachts ging Emma rechtop in bed zitten – haar ogen waren open, maar leeg.
De diagnose:
De volgende dag nam ik de video mee naar een kinderziekenhuis in het stadscentrum en liet hem aan de kinderarts zien.
Nadat hij ernaar had gekeken, keek hij me aandachtig aan en zei:
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie 
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
