Een zevenjarige jongen in een rolstoel hield zijn tranen met moeite tegen toen zijn stiefmoeder hem streng toesprak – totdat de huishoudster ingreep en een waarheid onthulde die niemand had verwacht.

Een huis zonder gelach

Villa Montes-de-Oca was groot, licht en stil – heel stil.

Elk geluid galmde door de marmeren vloeren en de grote ramen.

Het was al zo sinds de dag dat Clara, de eerste vrouw van Tomás, twee jaar geleden op een regenachtige avond overleed toen ze thuiskwam nadat ze een cadeautje aan haar vijfjarige zoon had gegeven.

Leo, hun zoontje, overleefde het ongeluk, maar verloor het vermogen om zijn benen te bewegen.

Sindsdien was zijn lach verdwenen.

Nu, op zevenjarige leeftijd, bracht hij het grootste deel van zijn tijd door in een fauteuil bij het raam, zwijgend kijkend naar de tuin waar hij ooit had gerend en gespeeld.

Zijn vader, Tomás, stortte zich op zijn werk, terwijl zijn nieuwe vrouw – met wie hij zeer snel getrouwd was – de hal vulde met een ander soort stilte: een ijzige stilte.