Beatriz pakte zijn hand vast. « Dank je wel dat je me beschermd hebt. »
Gustavo kneep in haar hand, maar het gevoel dat het nog niet voorbij was, hing in de lucht.
Gustavo had gelijk, want een paar dagen later, toen Beatriz op de markt was, verscheen Tiago opnieuw, en dit keer was hij niet alleen. Hij was met een oudere vrouw, van wie Gustavo later ontdekte dat het zijn moeder was. En de twee deden een voorstel dat alles zou veranderen.
Beatriz belde Gustavo wanhopig op. « Hij wil de voogdij over de baby. Hij zei dat hij naar de rechter stapt. »
Gustavo voelde zijn wereld instorten. Hij zat in de vergaderzaal toen zijn telefoon in zijn zak trilde. Toen hij Beatriz’ naam op het scherm zag, sloeg zijn hart op hol. Ze belde nooit tijdens werktijd. Hij nam meteen op.
“Beatriz, wat is er gebeurd?”
Haar stem klonk paniekerig en werd onderbroken door snikken. « Gustavo, hij dook op bij de markt. Hij was met zijn moeder. Ze omsingelden me bij de groenten en zeiden dat ze naar de rechter zouden stappen om de voogdij over de baby te krijgen. »
Gustavo stond zo snel op dat zijn stoel achterover viel. De directieleden in de kamer keken geschokt, maar dat kon hem niets schelen.
“Waar ben je nu? Gaat het goed met je? Gaat het goed met de baby?”
Beatriz snikte nog harder. ‘Ik sta op de parkeerplaats van de markt. Het is me nog niet gelukt om in de auto te komen. Mijn handen trillen zo erg. Gustavo, ik ben zo bang. Wat als het ze lukt? Wat als ze mijn baby van me afpakken?’
Gustavo pakte al zijn sleutels en portemonnee. « Haal diep adem, Beatriz. Ik vertrek nu. Stap in de auto, doe de deuren op slot en wacht. Ik ben er over 10 minuten. »
Hij hing op en rende de kamer uit zonder iemand iets uit te leggen. In de lift drukte hij herhaaldelijk op de knop voor de begane grond, alsof dat de lift sneller naar beneden zou laten gaan. Zijn hersenen werkten op volle toeren. Tiago wilde de voogdij. Na Beatriz in de steek te hebben gelaten, na maandenlang verdwenen te zijn… woede brandde als een vuur in Gustavo’s borst.
Hij stapte in de auto en reed harder dan hij had moeten rijden. Hij negeerde rode stoplichten, maakte riskante inhaalmanoeuvres en reageerde niet op boze claxons. Niets telde meer, behalve haar bereiken.
Toen hij eindelijk de parkeerplaats van de markt opreed, zag hij Beatriz’ auto in een hoek geparkeerd staan. Ze zat erin, met haar handen voor haar gezicht en trillende schouders. Gustavo parkeerde naast haar en rende naar het portier. Hij klopte op het raam.
“Beatriz, doe open. Ik ben het.”
Ze keek hem aan met rode, gezwollen ogen en deed de deur open. Gustavo kwam binnen, sloot de deur en trok haar meteen in een omarmende knuffel. Ze zakte in zijn armen en huilde zo hard dat haar hele lichaam beefde.
“Rustig maar, rustig maar, ik ben hier. Niemand gaat je baby van je afpakken. Dat sta ik niet toe.”
Gustavo hield haar stevig vast en wreef in cirkelvormige bewegingen over haar rug, in een poging haar te kalmeren. Hij voelde haar buik tussen hen in, de baby erin, zich onbewust van de storm die zich om hen heen samenpakte. Na een paar minuten lukte het Beatriz om rustiger te ademen. Ze trok zich een beetje terug en veegde haar gezicht af met de rug van haar hand.
“Sorry, ik wilde je niet storen op je werk, maar ik wist niet wat ik moest doen. Ik raakte in paniek.”
Gustavo pakte haar gezicht met beide handen vast en dwong haar hem in de ogen te kijken. ‘Je valt me nooit lastig, nooit. Vertel me nu alles – precies wat ze gezegd hebben.’
Beatriz haalde diep adem en probeerde haar gedachten te ordenen. « Ik was tomaten aan het uitzoeken toen ik voelde dat iemand me observeerde. Toen ik me omdraaide, was het Tiago. Hij was samen met een oudere vrouw die hij voorstelde als zijn moeder, mevrouw Marlene. Ze was beleefd, maar haar manieren waren onecht. Ze zei dat ze er lang over hadden nagedacht en deel wilden uitmaken van het leven van de baby. Tiago zei dat hij een fout had gemaakt, dat hij er spijt van had, dat hij vader wilde worden. Ik zei dat het te laat was, dat hij zijn kans had gehad en ervoor had gekozen om te vertrekken. Toen veranderde zijn moeder van toon. Ze zei dat ze rechten hadden, dat bloed bloed is, dat geen rechter een vader het recht zou ontzeggen om zijn eigen zoon te kennen. En Tiago zei dat als ik niet zou accepteren, ze naar de rechter zouden stappen en om gedeeld ouderlijk gezag zouden vragen. Hij zei dat een rechter zou zien dat ik slechts een dienstmeisje ben, ongeschoold, zonder stabiliteit, en dat zij een groot huis hebben, financieel stabiel zijn en een beter leven voor het kind kunnen bieden. » Haar stem brak aan het einde.
Gustavo voelde de gal in zijn keel opkomen. Hij balde zijn vuisten tot zijn knokkels wit werden. ‘Heeft hij dat gezegd? Dat je geen stabiliteit hebt?’
Beatriz knikte en barstte opnieuw in tranen uit. « En het ergste is dat hij gelijk heeft, Gustavo. Ik heb niets. Ik woon in een huurhuis met amper twee slaapkamers. Ik heb mijn middelbare school niet eens afgemaakt. Ik kan niet met hen concurreren. »
Gustavo schudde heftig zijn hoofd. « Nee, zeg dat niet. Je hebt liefde getoond, je hebt je volledig ingezet. Je hebt deze baby maandenlang alleen gedragen terwijl hij elders van het leven genoot. Geen enkele fatsoenlijke rechter zal dat negeren. »
Beatriz keek hem met wanhopige ogen aan. ‘Maar wat als ze het negeren? Wat als het ze lukt? Gustavo? Ik overleef het niet als ze mijn baby van me afpakken. Dan sterf ik liever.’
Gustavo trok haar nog een keer in een omhelzing, deze keer steviger. ‘Niemand pakt je baby af. Dat beloof ik. Ik zal alles doen wat in mijn macht ligt. Ik zal de beste advocaten inhuren. Ik zal bergen verzetten als het nodig is. Je bent niet alleen, Beatriz. Je hebt mij.’
Ze bleven zo nog een paar minuten staan totdat Beatriz ophield met trillen. Toen ze elkaar loslieten, veegde Gustavo met zijn duimen de tranen van haar gezicht.
“Laten we naar mijn huis gaan. Jij moet uitrusten, en we moeten een plan maken.”
Beatriz knikte. Gustavo stapte uit haar auto en in de zijne. Ze volgde hem de hele weg. Gustavo bleef in de achteruitkijkspiegel kijken om er zeker van te zijn dat ze vlak achter hem reed. Toen ze aankwamen, hielp hij haar uit de auto en bracht haar naar binnen. Hij liet haar op de bank zitten, bracht water en legde een deken over haar benen.
“Blijf hier, ik ga even wat telefoontjes plegen.”
Gustavo ging naar zijn kantoor en sloot de deur. Hij pakte zijn mobiele telefoon en belde de beste familierechtadvocaat die hij kende, Dr. Roberto Almeida. Deze had een vriend van Gustavo verdedigd in een ingewikkelde echtscheidingszaak en had die glansrijk gewonnen. De telefoon ging drie keer over voordat er werd opgenomen.
‘Gustavo, mijn vriend, lang geleden. Waaraan dank ik je telefoontje?’ De stem was diep en zelfverzekerd.
Gustavo haalde diep adem. « Roberto, ik heb hulp nodig. Het is dringend. »
De toon veranderde onmiddellijk. « Vertel me wat er gebeurd is. »
Gustavo vertelde hem alles vanaf het begin – vanaf de dag dat hij ontdekte dat Beatriz zwanger was, via Tiago’s verlating, tot de dreiging van vandaag. Roberto luisterde zwijgend naar alles. Toen Gustavo klaar was, viel er een stilte.
“Ik begrijp het. Het is een ingewikkelde situatie, maar niet onmogelijk. Verlating tijdens de zwangerschap spreekt zwaar in het voordeel van de moeder, maar als hij een verzoek indient tot erkenning van het vaderschap, zal de rechter hem waarschijnlijk op zijn minst bezoekrecht toekennen. Wat betreft gedeeld ouderlijk gezag, dat is moeilijker voor hem te verkrijgen, maar niet onmogelijk, vooral als hij kan aantonen dat hij de middelen heeft en oprecht berouw toont.”
Gustavo voelde zijn maag omdraaien. « En wat kunnen we doen? »
Roberto dacht even na. « Ten eerste moeten we anticiperen, niet wachten tot hij de rechtszaak aanspant. Wij dienen de eerste stap in. We eisen erkenning van de emotionele en materiële verwaarlozing. We documenteren alles. We spreken met getuigen. Ten tweede, en dit is belangrijk, Gustavo: wat is precies jouw relatie met Beatriz? »
Gustavo aarzelde. « Ik… ik zorg voor haar, ik betaal de doktersafspraken, ik koop spullen voor de baby, ik ben er altijd voor haar. »
Roberto knikte begrijpend. « Ben je verliefd op haar? »
Gustavo zweeg. De vraag overviel hem, hoewel hij het antwoord al weken wist. « Ja, dat ben ik. »
Roberto lachte zachtjes. « Dan verandert dat alles. Als jullie officieel samen zijn, als jullie het kind als het jouwe erkennen, versterkt dat haar positie enorm. Een aanwezige vader, ook al is het niet de biologische, weegt altijd zwaarder dan een afwezige biologische vader. »
Gustavo voelde een lichtje in zijn borst branden. « Bedoel je dat ik met haar moet trouwen? »
Roberto lachte opnieuw. « Ik zeg dat als dat is wat je echt wilt, niet alleen voor de zaak, dan ja. Maar doe het alleen als het echt is. Gustavo, rechters kunnen schijnhuwelijken herkennen. Het moet waar zijn. »
Gustavo hoefde geen moment te twijfelen. « Het is waar. Ik hou van haar. Ik had alleen tot nu toe niet de moed om het toe te geven. »
Roberto klapte in zijn handen aan de andere kant van de lijn. « Prima. Dus, dit is het plan. Jullie formaliseren de relatie, trouwen zo snel mogelijk, dienen een adoptieverzoek in zodra het kind geboren is, en we bouwen een solide dossier op waarin we aantonen dat ze een stabiele familie heeft, emotionele en financiële steun, en dat de biologische vader al zijn rechten heeft opgegeven toen hij haar in de steek liet. We gaan dit winnen, Gustavo. Geloof me maar. »
Gustavo voelde een enorme opluchting. « Dankjewel, Roberto. Heel erg bedankt. »
Roberto lachte. « Nodig me uit voor de bruiloft. »
Toen Gustavo ophing, bleef hij even staan om alles te verwerken. Trouwen met Beatriz, de baby adopteren, vader worden, echtgenoot zijn. Het leek allemaal onwerkelijk, maar tegelijkertijd voelde het als het beste wat er bestond. Hij ging terug naar de woonkamer. Beatriz lag op de bank met haar ogen gesloten, maar hij wist dat ze niet sliep. Hij knielde naast haar neer en raakte haar arm zachtjes aan.
“Beatriz.”
Ze opende haar ogen. ‘Heb je met iemand kunnen praten?’
Gustavo knikte. « Inderdaad. Ik heb een voorstel voor je. »
Beatriz ging langzaam rechtop zitten en ondersteunde haar buik. ‘Wat voor aanzoek?’
Gustavo pakte haar handen vast. « Trouw met me. »
Beatriz knipperde een paar keer met haar ogen, alsof ze het niet begreep. « Wat? »
Gustavo kneep in haar handen. « Trouw met me, Beatriz. Niet omdat het strategisch is, niet omdat het zal helpen in de rechtszaak. Trouw met me omdat ik van je hou, omdat ik me mijn leven zonder jou niet meer kan voorstellen. Omdat als ik ‘s ochtends wakker word, het eerste waar ik aan denk aan jou is. Omdat als ik deze buik zie groeien, ik het gevoel heb dat deze baby al van mij is. Trouw met me. »
Beatriz bedekte haar mond met één hand, haar ogen vulden zich opnieuw met tranen. « Gustavo, meen je dit nou? »
Gustavo glimlachte. « Ik ben nog nooit zo serieus geweest in mijn leven. »
Beatriz begon te huilen, maar dit keer was het een ander soort gehuil. Het waren tranen van geluk, opluchting, liefde. « Ja, ja, ik ga akkoord. »
Gustavo trok haar naar zich toe voor een kus. Het was een lange, intense kus, vol beloftes. Toen ze elkaar loslieten, glimlachten ze allebei.
« We moeten dit snel doen, voordat de baby geboren is, voordat Tiago een rechtszaak aanspant, » legde Gustavo uit.
Beatriz knikte. « Het maakt me niet uit of het een eenvoudige ceremonie is. Ik wil gewoon bij jou zijn. »
Gustavo kuste haar op haar voorhoofd. « Het wordt perfect, beloofd. »
De volgende dagen regelde Gustavo alles. Hij sorteerde de documenten, plande de ceremonie bij de gemeente, en kocht eenvoudige maar mooie ringen. Beatriz koos een simpele witte jurk die haar buikje bedekte.
Op de ochtend van de bruiloft was Beatriz nerveus. Ze maakte zich klaar in de logeerkamer van Gustavo’s huis toen hij op de deur klopte.
“Mag ik binnenkomen?”
Haar stem trilde. « Brengt het geen ongeluk om de bruid van tevoren te zien? »
Gustavo lachte. « We zijn sowieso niet erg traditioneel. » Hij ging naar binnen.
Toen hij haar zag, stokte zijn adem. Ze was prachtig. De witte jurk benadrukte de glans in haar ogen. Haar haar was los en viel in zachte golven over haar schouders. Achter haar oor had ze een witte bloem gestoken.
‘Je ziet er prachtig uit!’ fluisterde Gustavo.
Beatriz bloosde. « Dank je wel. Jij ziet er ook heel knap uit. »
Gustavo droeg een donkerblauw pak, zonder stropdas, alleen een wit overhemd. Hij kwam dichterbij en pakte haar handen vast.
‘Ben je bang?’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie
Lees verder door hieronder op de knop (VOLGENDE 》) te klikken !
